Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Aşk,düşünceye düştüğünde gerçekliğin ateşi yanar
özde ruhu arındırmak için.
Anlarsın ki gönlünün ruhu üşüse,
aşk oldukça yürekte düşüncede yanan,
kalpte buluşturan kalpten aşk'ı hissetmektir.
Çünkü hakikatte aşk, özde insan aslının hilkatidir.

Kim anlar seni?
Seni yazan, kalbini yaratan, Yaradan kadar kim?
Olduğun gibi kim görebilir seni?
Kalbin gerçek aşkla yandı, yazıldı ilkin.
Kalbine aşkı düşüren aşkın kendisi.
Aşkın tadını içtiğin kaptan haktın canına!

Bir insanın hakkı ile diğer bir insan kendi doğrularını savunamaz.
Çünkü zaten hak ve adalet kendi içinde doğruluğu gerektirir.

Güneşin serinliğini hissettikçe yanar kalb ve düşünceler.
Bir başkasına gün batımı olarak görünen, bir başkasının gündoğumudur.
O ki batmaz yeniden doğmak için ecrine sokulur.

Gözyaşının yağmura karışması değil,
önemli olan bakışınızın sağanak sağanak düşünce olması.
Göğün, göğsünüzde ve iç görüşünüzde ıslanması.
Ve bakışınızın en gerçekliğe durulmasıdır güzel olan.

Bu sahnede herşey ortada.
Bazıları ortanın en sağında, bazıları ortanında ve herşeyin dışında.
Hatta en sonda ve sonun asıl başlangıcında.
Böyle bir kaosta kim hangimiz ne tarafta?
Bazıları komedidir ağlayan, bazıları trajedidir hem gülen hem ağlayan.

Herşey aynı gibi tüm aykırılık ve ayrımlarda.
Oysa ay dahi her daim değil aydınlık.
Kimi zaman güneşe eş, aydınlatmak için geceyi.
Zamana bir hüküm yansır ezelden ebede dek.
Kimi zaman buğulu en aydınlıklarda belirsiz.
Kimi zaman olur ki gece gece değil, güneş ay'da bir hece.

Kucaklayabildiğin andır yaşamak.
Hayat bir sahnedir seni içine alan.
Ve sahne senin içindedir.
Sen kendini yaşarsın, hayat seni oyuna hazırlar.
Sen oynarsın.
Ya hayatı yaşarsın yada hayat senin içinde yaşar.

Çizdiğimiz bir imajdır ama öz ayrı.
Sanat bir çizgidir ama söz gayrı.
Hayat bir sözdür ama göz ayrı...

Sen dedim:
kelime değişikliğinde ben dedi.
Ben dedim:
değişmez bir sen dedi.
Nedir sen, ben, kelime, değişim dedim?
herşey dedi.