Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Söz hiçbir zaman bitmez.
İnsan özünü daima söz ile süzer.
Bir an tükenirse içinizde kelimeler,
kalpten bir duyuş belirir ki
bitmez tükenmez bir idrakta bulursunuz kendinizi.

Yaşamak öyle zamansız olmalı ki; zaman kavramı düşüncelerinde durmalı, durduğunda ulaştırmalı tüm zamanlara.
Yaşamak öyle zamansız olmalı ki; tüm yaşadıkların zamanda kayıtsız olmalı yaşayacakların oluşturmalı tüm şartı ve tüm zamanı.
Yaşamak öyle olmalı ki; zamanla ve zamansız.

Her an olması gerektiği gibi yaşanacak.
Hak e'diliyorsa belki bir gün geçmişte kurtarılacak.
Her zaman gerçeklik yaşayacak.
Nasıl bir resim kalıyorsa geçmişten elimize,
gözlerimizle gördüğümüz yüreğimize d'okunan bir varoluş yansıyacak.

Asıl dertli olmayan yürek dertlidir.
Derde giren yüreğin dermanı,
gönlünün derdindedir.

Önemli olan sesinizi duyurmak değil, yüreğinizin sesini
duyurabilmektir.
Dış sesiniz evrende titreşimler halinde dağılır, ancak yüreğinizin iç sesi
evreni dahi harekete geçirebilir.
Ses ancak sukünetin bağrında sestir.
Sessizce bir çiçeğin açılması, evrenin içinde en duyulur olan sestir.

Hangi noktada duyuyordu insan insanı?
Noktası konulmuş duyuşlarda mı?
Yoksa konusu noktalanmamış ifadelerde mi?
Yoksa noktası konulmamış hayata izahsız kalmakta mı?
Hangimiz duyuyorduk aynı anda peki?
Kimi sevgiyi duyuyordu ötelere uzanan yankıydı sesi.

Bazen bir tek 'huzur' kelimesini kurmak için çok yorulur insan.
Harfler bir araya gelmek için adeta zuhur ederler kalbe.
Çünkü huzur insanın kendi içinde öz anı ve yüceler huzurunda
sonsuz zamanıdır.
Ve bir tek yürekten gülümsemek için
gerçekliğin gözyaşlarına dokunmanız gereklidir.

Yaşamda kendimizi bulduysak eğer arayacak hiçbirşeyimiz yok demektir.
Yokluktan varolduğumuz gibidir daima yokluğumuz.
Ve varlığımızdan buluruz daima en varolanı.
Arada kendimizi yokluyorsak eğer, bu yok olduğumuzdan değil yoksunluğumuzdandır.

Varoluşumuz,yokluğumuzun en başlangııcından var oldu.
Yokluğumuz ise varlığımızın başlangıcından öte var.
Yokluğumuzu izliyoruz en vardan, varlığımız şimdiki yokluğumuzu
var ediyor.
Yokluğumuz tamamen var olduğunda var olacağız.
Sınırsızlığımız bir tek zamanın sınırını aşamaz.

Varlığının gücü imansa, yokluğunun sembolü gerçek varlığının imkanıdır.