Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Hiç sönmeyecek ateşlerin içindedir aşk dediğin.
Aşk yanar ama yakmaz yanan aşktır ancak.
Ateşlerde toz duman olmadan savrulmaz kül.
Kül olmayan yerde ateşte bulunmaz.
Külllerin arasında olmalı ateş.
Kül olmadan ateşten söz edilmez.

Kader; bir ateşi küldür yanan ve sönen.
Buyüzden Küllüyen aldanış savruluştur varlık.
Aşktır; kün feyekün bilmek.
Buyüzden küllerin içinden dirilmek.
Buyüzden küllerin içinden güle dönüşmektir.

Dokunamayabiliriz birbirimize ancak yaşam bir bedendir üzerimize giydirilen.
Çırılçıplak kaldığında ruhun, işte o an gerçek bir yaşama soyunursun.
Dokunamayabiliriz birbirimize ancak d/okunabiliriz kalpten!
Okunduğunda kalbin, kainatın ilmidir hece hece özüne işlenen.
Buğulanıyorsa ay değil geceden kendindedir o sönmez ışık.
Gece ile gündüz birbirine aykırıdır ancak tek bir hakikat içindir içiçe olmaları.

İnsan belirli kelimelerle yaşama varolmuştur.
Bu kimi zaman hayata yansır, kimi zaman içimizde yakarıştır.
Oysa Allah (c.c) tüm kelimeleri kuşatmıştır.
İnsan öz bir sükunete varınca, düşüncede bir anlama ulaşır.
Allah'ın (c.c) hükmü ise tüm kelimelerdeki düşüncelere,en son noktada ihsan eder.
Çünkü o bilir her söyleneceği henüz söylem olmadan.

Gerçek bir ifade, aşkta sözsüz bir duyuştur kalpten.
Gerçekliğe bir ifadeden aşk, La makamında lal'e hal olur.

Baktığında gördüğün değil,görüşüne ses olandır gerçek görüntü.
Sesin, sükut veya duyulur olması değil, duyuşuna yürekten ses olandır kalpten duyulan.

Hayatta pek çok insan birbirini kırabilir.
Ancak çok az insan düşüncede dahi olsa yüreğinden birbirine can verir.

Yaşanılan hayat değil,yaşattıklarımızdır.
Unutmak zamanın çarkı, hatırlamak zamanın son anıdır.

Düşüncemi bir su tanesine bıraktığımda,
akıp giden düşüncelerimin bambaşka bir akımda an bildim zamanı.
Var olmaktan çok varabilmek için meçhullere.
Bir nehir telaşında hiç gibi bir o kadar yaşam olana dek.
Kimi zaman en belirgin an'a düştü düşüncelerim.
Tek bir kar tanesi nasıl oluşuyorsa çözümsüz buzullara,

Günün ilk ışıklarında günyüzüne baktığında,henüz aydınlanmamıştır zaman.
Aynı anda duruyordur ışık ve mekan.
Tüm gün yaşamıştır insan ve günyüzünden öte iç yüzüne dönük.
Ne kadar sessizse yaşam, o kadar bir hareketlilik içinde.
Ve belirsizce bir an benliğinde,kalpten duyabilmenin etkisinde
ses olabilinceye dek susar düşüncelerinde.