Trabzon Gibi Sevdim Seni

Bazı sevdalar sessiz başlar...
Ne bir tarih ister,
ne de bir sebep.
Bir gün gelir,
hiç fark etmeden bir isim yerleşir yüreğine.
Benimkisi de öyle oldu.
Trabzon gibi sevdim seni...
Yağmurunu dert etmeden,
yokuşunu hesap etmeden,
denizine bakar gibi saatlerce,
dağlarına yaslanır gibi güvenerek...
Kolay değildi seni sevmek.
Ama ben kolay olanı hiç seçmedim.
Bir gülüşün,
bir ömre bedeldi benim için.
Adını kalbime öyle bir yazdım ki,
ne zaman sileyim desem
canım acıdı.
Ben seni bir mevsim değil,
dört mevsim sevdim.
Yağmur yağdı, seni özledim.
Rüzgâr esti, seni düşündüm.
Geceler uzadı, sana sığındım.
Sabah oldu, yine yokluğuna uyandım.
Sen gittin...
Ama içimde bıraktığın izler gitmedi.
Her şey yerini buldu belki,
ama içimde eksilen hiçbir şey tamamlanmadı.
Sonra anladım...
Bazı insanlar,
kendilerini canından çok sevenleri
en son kaybedermiş.
Çünkü değer,
çoğu zaman yokluğunda anlaşılırmış.
Şimdi ne sana kırgınım,
ne de geri dönmeni bekliyorum.
Çünkü beklemek,
dönmeye niyeti olanlar içindir.
Ben artık sadece güzel günleri hatırlıyorum.
Kalanını zamana bıraktım.
Belki bir gün aynı yağmurun altında yürürüz.
Belki göz göze geliriz.
Belki birbirimize söyleyecek tek bir sözümüz bile olmaz.
Ama sen o gün,
gözlerimde eskisi gibi seni bekleyen birini bulamayacaksın.
Çünkü ben seni beklemekten değil,
seni özlemekten yoruldum.
Ve bil ki...
Ben seni Trabzon gibi sevdim.
Yağmurunu da sevdim,
fırtınanı da...
Hırçınlığını da,
sessizliğini de...
Ama sen,
böyle bir sevginin kıymetini bilemedin.
Bir gün Karadeniz'in dalgalarını izlerken
belki beni hatırlarsın.
O dalgalar nasıl kıyıya defalarca vurup geri dönüyorsa,
ben de sevgimle hep sana döndüm.
Ama her dalga,
bir gün yorulur.
Ve her yürek,
bir gün vazgeçmeyi öğrenir.
İşte ben de o gün öğrendim...
Seni sevmekten değil,
sevgimin karşılıksız kalmasından vazgeçtim.
Çünkü Trabzon gibi seven bir yürek,
bir kez giderse ardında sadece sessizlik değil,
ömür boyu unutulmayacak bir sevda bırakır.