Yaramısın? Şiiri - Aytaç Başkan

Yaramısın sen şimdi,
gece durup dururken sızlayan,
hiç dokunulmasa bile varlığını hatırlatan o ince acı mısın,
yoksa kabuk bağlamış
hatırada yeniden kanayan,
beni benden eden o derin iz misin?
Ben seni sevdiğimi sandığımda
aslında kendimi sana açtığım yerden yaralamışım,
sen dokunmadın belki ama
en çok dokunulmamış yerlerim acıdı seninle.
Yaramısın sen,
yoksa ben mi seni yara yaptım içimde,
her susuşumla biraz daha derinleştirip,
her affedişimle biraz daha büyütüp,
sonra dönüp “neden geçmiyor” diye kendime kızdığım?
Sen gittin belki ama
benden bir şey götürmedin,
aksine ...
eksik, ağır, adı konmamış bir sızı bıraktın.
Şimdi aynaya baktığımda
yüzüm aynı ama içim yıkık
çünkü bazı yaralar görünmez,
ama insanı en çok onlar değiştirir.
Yaramısın sen,
yoksa ben miyim hâlâ sana dokunan?
Bilmiyorum…
ama bildiğim tek şey şu ki
insan en çok sevdiği yerden incinir
ve ben
en çok seni sevdiğim yerden kırıldım.
Yara mısın...
Yoksa her gece yeniden kanayan, nefes aldıkça canımı yakan bitmeyen bir acı mı?
Seni unutmak için kaç mevsim eskittim ben. Kaç geceyi sabaha bağladım, kaç defa "bitti" dedim kendime.
Ama sen...
Her defasında en zayıf yerimden çıktın karşıma.
Yara mısın?
Yoksa kaderin bana en acı şakası mı?
Ben seni sevmeyi ibadet gibi bildim. Bir tek yalanına bile gerçek diye sarıldım.
Sen ise... Gözlerimin içine baka baka kalbimi öldürdün.
İnsan bir kez ölür derler.
Yalan...
Ben seni sevdikten sonra her gün biraz daha öldüm.
Her gülüşünde yeniden doğdum, her gidişinde yeniden yıkıldım.
Yara mısın?
Yoksa adını her duyduğumda içime saplanan paslı bir bıçak mı?
Biliyor musun?
İhanet, gitmek değildir.
İhanet... Sana sonsuzum diyen birinin, başkasına da aynı gökyüzünü vaat etmesidir.
Ben sana ömrümü verdim. Sen bana bir avuç pişmanlık bıraktın.
Şimdi aynaya baktığımda kendimi değil, sana inanırken kaybettiğim insanı görüyorum.
Ne kadar safmışım...
Bir gün bile bırakıp gitmeyeceğini sandığım kişi, en çok canımı acıtan oldu.
Yara mısın?
Hayır...
Sen yaradan da betersin.
Çünkü yara zamanla kabuk bağlar.
Senin bıraktığın boşluk ise her geçen gün biraz daha büyüyor.
Artık seni beklemiyorum.
Dönsen bile o eski ben olmayacağım.
Çünkü sen giderken yalnız sevgimi değil, sana güvenen insanı da öldürdün.
Şimdi senden geriye bir isim bile kalmadı.
Sadece...
Kalbimin en sessiz yerinde, dokunmaya korktuğum derin bir sızı kaldı.
Ve bana biri aşkı sorarsa,
Başımı eğip sadece şunu söylerim:
"Aşk değilmiş... Meğer adı, kapanmayan bir yaraymış."