Sözün Gölgesi Şiiri - Seyrani Göl

Bazı cümleler bitmezmiş.
Söylendiği anda havaya karışıp kaybolduklarını sanırsın.
Oysa yıllar sonra bir rüzgârın içinde dönüp gelirler.
Bir sokağın köşesinde, eski bir şarkının kırık yerinde,
ya da gecenin tam ortasında sebepsizce uyanınca.

Bir zamanlar sana verdiğim sözler, şimdi kimsenin oturmadığı bir ev gibi duruyor içimde.
Pencereleri kapalı.
Perdeleri sessiz.
Ama hâlâ birinin döneceğine inanıyormuş gibi toz tutuyor her şey.

Bazen düşünüyorum;
İnsan unutunca mı vazgeçmiş olur, yoksa hatırladığı hâlde susunca mı?
Ben seni unutmaktan çok, adını içimde yormamaya çalıştım.
Çünkü bazı hatıralar, sık anıldığında solan eski fotoğraflara benzer.

Zaman geçti.
Ağaçlar birkaç kez yaprak değiştirdi.
Kuşlar başka göklere göçtü.
Yüzümde yeni çizgiler açıldı.
Ama bazı bekleyişler yaşlanmıyor.
Onlar insanın içinde, ilk günkü yerinde oturuyor.

Şimdi senden geriye bir ses bile kalmadı belki.
Ama bazen bir akşamüstü, güneş duvarlardan çekilirken,
içimde bir yer sessizce dönüp bakıyor.
Sanki birazdan kapı çalınacak da sen girecekmişsin gibi.

Oysa ikimiz de biliyoruz;
Bazı kapılar açılmak için değil, insana beklemeyi öğretmek için vardır.
Ve bazı sözler tutulmaz.
Ama yine de ömür boyu unutulmaz
S.GÖL