Zamanın mor gölgesi Şiiri - Sevim Ela

Geçip gider mevsimler insan yaşlanır elbet,
Değişir sokakların, evlerin rengi yüzü.
Ama leylak dalında bitmez o eski davet,
Her mayıs ayında aynı neşeyle selamlar güzü.

Bir bahçe içinde bir taşın kıyısında,
Kendi asil rengiyle sessizce parıldar.
Gecenin o en dingin en tatlı uykusunda,
Bize yaşamayı, sevmeyi, sabrı fısıldar.

Ne hırsa bürünür boyu,ne gösterişe kaçar,
Sadece vaktini bekler ve cömertçe dökülür.
Bir leylak ağacı ki içimizde çiçek açar,
Onu gören gözlerden tüm kederler dökülür.
Sevim ela