Aynı kökün dalları Şiiri - Sevim Ela

Aynı kökten beslenen iki ayrı daldık biz,
Rüzgar vurdu kırıldı, savruldu güvenimiz.
El dilinden yara alsam, sana anlatırdım.
Ben senin gölgeni bile cana siper saydım.

Şimdi araya ördüğün o duvarlar neyin nesi?
Yabancıdan daha uzak geliyor kardeşin sesi.
Ne hakkım kalır bilmem, ne payım var dününde,
Bir kırık ayna bıraktın şu ömrümün önünde.

Canın yanar diyemedim, sığındım sessizliğe,
Yakışır mıydı hiç küsmek, bizim gibi kardeşe?
Sana ne öfkem var artık nede tek bir sitemim,
Sadece kırıldı kanadım, sana dönmez yüreğim.
Sevim ela