Sonbaharın içinden geçerken

Bugün yine bir eksiklik dolaşıyor sokaklarda,
adını koyamadığım bir rüzgâr
kapı aralıklarından içeri sızıyor.
Ağaçlar yapraklarını değil,
sanki hatıralarını döküyor yere.

Ben bir kahve fincanının dibinde
kırılmış bir geleceği arıyorum.
Bir yudum sıcaklık yetmiyor artık,
çünkü insan bazen
en çok kendi içinde üşüyor.

Duvarlar susmayı öğrendi benden,
saatler yürümüyor aynı yöne.
Gece, eski bir mektup gibi açılıyor önüme;
her satırında biraz sen,
her boşluğunda biraz ben var.

Kim bilir şimdi hangi göğe bakıyorsun,
hangi rüzgâr taşıyor sesini?
Ben burada,
kendi kalbimin gürültüsünde
bir sessizliği dinliyorum.

Sana dönmeyeceğim diyorum kendime,
ama insan bazen
kendi verdiği söze bile yabancı kalıyor.
Çünkü bazı ayrılıklar kapıdan çıkmaz,
bir ömür içeride oturur.

Git desen gidemem,
kal desen dünya durmaz.
Bir insanı tutmaya yetmiyor eller,
eğer onun gönlü çoktan uzaklara yürümüşse.

Şimdi sonbahar değil yalnızca dışarıda;
içimde de bir mevsim değişiyor.
Ve ben her akşam
biraz daha eksilerek anlıyorum:

Bazı gidişler insanı terk etmez,
insanın içine yerleşir.