Son Kez Şiiri - Yunus Emre Gören

Aşkın ateşiyle yanan bir derviş, heybesinde dünya adına ne varsa boşaltmış, sadece birkaç kırık kelimeyle yola düşmüştü. Gözlerini semaya dikti; bu fani alemin tozlu yollarında adımları imkansıza, yani asıl sılaya koşuyordu. ​Gönül aynasına o güzel cemalin hayali düştükçe, eski hatıralar imdadına yetişiyordu. Ama nefis, o bitmek bilmeyen feryadıyla kulağına fısıldadı: "Gelecek olan güzeldir elbet, lakin senin bu yorgun tenin o günü görmeye yetecek mi?" ​Derviş durdu, asasına yaslandı ve toprağa bakarak içini döktü: ​"Ey gönül! Her şey güzel olacak, lakin bu dünya bir durak, ömür ise bir nefestir. Güzelliği gözle görmek değil, özle bilmek gerek. Mevla kerimdir; bahar elbet gelir, lakin biz o baharın çiçeği mi oluruz yoksa toprağı mı, orasını ancak O bilir. Bizim işimiz varmak değil, yolda olmaktır. Ömür bitse de aşk bakidir.