Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Vardır Allah Yardır Allah,
İşlemişim türlü günah,
Senden gayrı yoktur kapım,
Yalnızca sendedir felah.

İnsanın insan olmaktan başka
Yoktur elbet payesi
Bazen insan diye görünür
Şeytanın avanesi,
En üstün denen de insan
En alçak şeklen insan,

İnsan ve Cin'e hitap,
İlaçtır kula kitap,
Kainatın nüvesi,
Akıllar düşer bitap.

Mutlu olur tanıyan,

İrticanın manası men etmek tekamülü,
İslam bu tekamülün, bilin ki tek hamili,
Aydınlanma diyerek, inkara yönelenler,
Asfalt diye görürler, bataklıktaki mili.........İNSANİ

İnsana verilmiş tefekkür etmek

Nasıl neden deyip elbet düşünmek

Sonuca gidecek hedefi seçmek

Hadi gelin sığının Allah'ın rahmetine,
Gelin kardeş olalım, Muhammed(S.A.V.) ümmetine.
Şeytandan ve insandan sadır olur vesvese,
Geliniz sığınalım,Hakkın merhametine.

Dışarıda buz gibi hava, ayaz mı ayaz ilikleri donduruyordu,
Köpekler bile ortalıkta yoktu, bir köşeye saklanmış kısık sesle uluyordu,
İçeride sessizlik hakimdi, herkes sus pus oturmuş son durumu bekliyordu,
Sobadaki odunun yanarken çıkardığı çığlık sesleri sessizliği bozuyordu,
Bir ara gözlerim camlara ilişti, baktım ki camlar bile hüngür hüngür ağlayıp yaş döküyordu,
Ağızları bıçak açmıyor, yüzler asık ve yüzlerden düşen bin parça olup dağılıyordu,

Falcıya gitme ne bilsin gaybı,
Falcıya gitmek insanın aybı.

İnsaniyim yaratana kul oldum,
Hakikatin çizgisinde, yol oldum,
Kimisine sağ, kimine sol oldum,
Ben bir aciz insaniyim, dinlerim.

Kendimi bilmekle geçer günlerim,

Peygamber dört dörtlük insan,
Bu Rabbinden ona ihsan,
İyi insan olmak için,
Sev Rabbini insan isen.