Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Taasub ümmeti kemiren virüs,
Mümin mümine nasıl olur küs,
İslam kimliklerde, olamaz bir süs,
Yaşarsan senindir, sende ondansın.

Bana Sünni diyorlar, demesinler arkadaş,
Benim adım Müslüman, yapmayın bana traş,
Siz bilseniz ne çıkar, beni de hiç bilmeyin,
Beni bilen biliyor, atmayınız bana taş,

Dünde yanlış yapanların, yanlışxlarını bilelim,
Doğru yapan her kim ise, hayırlarla yad edelim,
Yanlışlara yanlış katmak, dünkü yanlışlardan elim,
Dünden kalan her yanlışı, hep beraber düzeltelim.

Cümleyi var eden Allah,
Ondan gayrı olmaz felah,
Teslim olmuşum Rabbime,
Yalnız Hakta sulhu salah.

Sür atını desem de, düşür sen süratini,
Kaza yaparsan eğer, tanımam suratını.

Magdur ve mazlumu anlamanın yolu
Magdur ve mazlum olmak değil elbet
Onların içinde düştüğü durumu
Empati yapmazsan sürer ebed müddet.

Sen benim güneşimdin, seni nasıl kaybettim,
Terk edip gittiğinde, karanlıklara ittin,
Sen yoksan mehtap da yok, ışık yok ateş de yok,
Bu karanlığı yalnız, aydınlatır suretin.

Şu hayatta benim için çok değerli dört şey vardır

Birisi hem anam babam,biri evlat biri yardır

Yalnız benim için değil elbet herkes için aynı

Gözüm kaldı elinde,
Bal mı akmış dilinde,
Bülbüller sus pus olur,
Seni her gördüğünde.

...Alnında yazı beyaz,

SÜRTER
İnsan saygı duyduğu kadar saygıyı hak eder.
Saygı duymuyorsa demek kendisi olmuş beter.
İnsanı insan bilmiyorsa peki kendisi ne,
Ben de insanım ama ben onlardan üstünüm der.
Burnunu yere sürterek ta cehenneme gider.İNSANİ