Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gözüm kaldı elinde,
Bal mı akmış dilinde,
Bülbüller sus pus olur,
Seni her gördüğünde.

...Alnında yazı beyaz,

SÜRTER
İnsan saygı duyduğu kadar saygıyı hak eder.
Saygı duymuyorsa demek kendisi olmuş beter.
İnsanı insan bilmiyorsa peki kendisi ne,
Ben de insanım ama ben onlardan üstünüm der.
Burnunu yere sürterek ta cehenneme gider.İNSANİ

Seni sevmek mi suçum,
Söyler misin, söyler misin, söyler misin sevgili,
Gönlüme yetmez gücüm,
Dinler misin, dinler misin, dinler misin sevgili,
Bir kez değil bin defa,
Takmışım sana kafa,

SU GİBİ EKMEK GİBİ

Beni yalnız bırakma, aklımı kaybederim,
Bakma sen görüntüme, mecnundan da beterim,
Varlığına muhtacım, su gibi ekmek gibi,
Sensizlik korkusuyla, şimdiden derbederim.

Alemlerden bir alemim
Yazamaz bunu kalemim
Vahyini aldık mütemmim

Sübhanallah Sübhanallah
Canlar sana kurban Allah

UNUTMADIM

Unuturum sana seni, unutamam unutamam,
Senden gayrı hiç kimseye, yüreğimi okutamam.
Sen unuttun dye mi, bana unut diyorsun,
Söz konusu sen isen, ben sözümü tutamam.

Dilden çıkan da söz,
Gözden akan da söz,
Sözün kaynağı,
Yüreği yakan köz.

Bir gönüle girerek bir binayı yıkmışım

Benim sandığım gönülle bir güzeli sevmişim

Huzuru ilahide ben boynumu bükmüşüm

Gidip Sorunuz Kurana,
Adem baba Hava ana,
Kim üstünlük verdi sana,
Bunlar Mümine yakışmaz,
Mümin olan haddi aşmaz.

Hiç kimse sorgulamaz, liderin eylemini,
Ölçüyle kıyaslamaz, bilinmez denklemini,
Surgu için insana akıl verilmedi mi,
Liderin aklı ile, sarfeder sözlerini.

Herkes kendine benzer, olana biat eder,