Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ne sen beni anladın, ne de ben seni,
Sürükledi bir rüzgar, bizi bu güne,
Ya sen ya da benim, gülün dikeni,
Bakmak istemiyorum, inan ki düne

Neden hasret beni yaktı
Kemiklerimi eritti
Yar beni bırakıp gitti
Şimdi söyle ne yapayım

İster idim yare gidem

Bilirim nedenini ağaran saçlarımın

Bilirim cezasını işlediğim suçların

Lakin ne mümkün benim gönlümü mahkum etmem

Gözlerimden damla damla,
Yüreğim doludur gamla,
Yalnızlığa mahkum oldum,
Dertleşiyorum odamla.

Küstüm ben her şeye küstüm,

Göbeği kaşınmayan adama kusura bakmayın adam demem,
Ona hiç bir insanlık borcum yoktur, boşa istemeyin ödemem..

Kimseye duymayın öfke,
Sizi belaya uğratır,
Öfke sonunda ki keşke,
Nedamet ile ağlatır........İNSANİ

Bende oldum Resuli Kibriyaya,
Padişah olmuş gibiyim dünyaya.
Bundan gayrı yoktur bir istediğim,
Ellerimi açtım YÜCE MEVLAYA

PASINI
Nefes mi alıyorum, bilemem sonrasını,
Belki de bu son anım, tutacaklar yasımı,
Gaybı nasıl bileyim, o Rabbimin katında,
Silmem gerek diyorum, yüreğimin pasını...........İNSANİ

Askerlik yapmak için Peygamber ocağı dediler,
Bu ocaktan kaytarmak için duvarları deldiler,
Kimisi tık para ödeyerek kaçmaya çalıştı,
Kimisine de bankadan taksitle öde dediler,
Peygamber ocağındaysa sadece kaldı fakirler.

Bana öteki diyen, neyedir senin havan,
Düşüncen buysa senin, hiç kullanma paravan,
Tutunacak dalın yok, hiç güven vermiyorsun,
Söylediğin her sözün, akibeti karavan.