Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dışarıda buz gibi hava, ayaz mı ayaz ilikleri donduruyordu,
Köpekler bile ortalıkta yoktu, bir köşeye saklanmış kısık sesle uluyordu,
İçeride sessizlik hakimdi, herkes sus pus oturmuş son durumu bekliyordu,
Sobadaki odunun yanarken çıkardığı çığlık sesleri sessizliği bozuyordu,
Bir ara gözlerim camlara ilişti, baktım ki camlar bile hüngür hüngür ağlayıp yaş döküyordu,
Ağızları bıçak açmıyor, yüzler asık ve yüzlerden düşen bin parça olup dağılıyordu,

Düşünmek insana özgü bir olgu,
Düşünmeyen insan, insan olur mu,
Yaptığı ne varsa, sorgulamalı,
Sorgusuz sualsiz, cevap olur mu.

Düşünmek doğruyu bulmanın yolu,

Hadi gelin sığının Allah'ın rahmetine,
Gelin kardeş olalım, Muhammed(S.A.V.) ümmetine.
Şeytandan ve insandan sadır olur vesvese,
Geliniz sığınalım,Hakkın merhametine.

İnsana verilmiş tefekkür etmek

Nasıl neden deyip elbet düşünmek

Sonuca gidecek hedefi seçmek

Falcıya gitme ne bilsin gaybı,
Falcıya gitmek insanın aybı.

Peygamber dört dörtlük insan,
Bu Rabbinden ona ihsan,
İyi insan olmak için,
Sev Rabbini insan isen.

İnsaniyim yaratana kul oldum,
Hakikatin çizgisinde, yol oldum,
Kimisine sağ, kimine sol oldum,
Ben bir aciz insaniyim, dinlerim.

Kendimi bilmekle geçer günlerim,

Baw kalımı Ademe,..........Büyük babam Ademdir,
Ez kâlım ez gedeme,........Ben ihtiyar ben çocuğum,
Dıbem em bre hevın,........Dedim hepimiz kardeşiz,
Jı Ademu vi deme............Ademden bu güne kadar

Şairler de insandır,
Çabaları izandır,
Şairde duyarlılık,
Rabbimizden ihsandır.

Arıyorum bir gönül, ehlini uzun zaman,
Baksın gözüme benim, dursun o anda zaman,
Madde kalksın ortadan, manayla dolsun zaman,
Günahkar bu kuluna, eman Allah'ım eman,