Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

ALLAHIN ELÇİSİ

Toprağın suya hasreti gibi,insanlık ona hasretti,
Zalimler debdeler içinde, mazlumda hava kasvetti,
Henüz ona vahiy gelmese de de, zulme karşı tavrı netti,

İmanın tüm putlardan, tek ilaha varışı,
Adalet olmalıdır, her müminin yarışı,
Kimse tesis edemez, adaletsiz barışı,

Allaha inananlar, inansınlar Allaha,
Hakkı üstün tutmayan, girecektir günaha.

Allah'(C.C.) ı arayanlar, önce kendine baksın,
Kendini bulmuyorsan, demek Haktan uzaksın,
Bilmeyen araştırır, bilenlerden öğrenir,
Kibrinden sormuyorsa, yedi kat yere batsın.

Allah Cebrail ve Peygamber,
Vahyin kullara ulaşması,
Peygamberler oldular rehber,
Önlendi kulların şaşması

YÜREĞİME KARALARI BAĞLADIM

Baharlardan eser yok, habire kar yağıyor,
Yağmur göklerden değil, gözlerimden akıyor,
Ben terhis oluyorum, senin olan dünyandan,
Nerede kaldın diye, toprak bana bakıyor.

ALDANANLAR

Şu nefsine aldananlar,
Doyum nedir bilmiyorlar,
Ölmez gibi davrananlar,
Sanmayın ki ölmüyorlar.

Elimden geçmişi, söküp alanlar,
Onlardır boynumu bükük koyanlar,
Neyim varsa yere, döküp saçanlar,

Aldılar elimden, geleceğimi,
Bir daha göremem, güleceğimi.

Gönlüme dargınım, dinlemez beni,
Bir türlü kendimi anlatamadım,
Ben yare vurgunum, olmaz nedeni,
Yarime sözümü dinletemedim.

Nasıl anlatayım, sana bilemem,

Kendisini beğenenler, çevreden bekler alaka,
Etrafında dolaşanlar,aynı tiynette yalaka.

Akşam oldu, uzaklaştı gün benden,
Beni mahrum ettin, neden sevginden,
Artık ne beklerim, çekip gidenden,

Akşamlar mı sırdaş, ben mi yoldaşım,
Rüyalar da dahi, ağrıyor başım,