Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sevgilim desem belki incinir,
Seviyor musun diye sormadım,
Sevdiğim kadın gerçek incidir,
Sözle aşkımı boşa yormadım.

Fıtratından sapanlar, yalanla başlar işe,
Şeytandan destek ister, başvurduğu gidişe,
Dünyalığa odaklı attığı her bir adım,
O hayırsız insanlar, inanmaz dirilişe,

İnsana verilmiş tefekkür etmek

Nasıl neden deyip elbet düşünmek

Sonuca gidecek hedefi seçmek

Falcıya gitme ne bilsin gaybı,
Falcıya gitmek insanın aybı.

Peygamber dört dörtlük insan,
Bu Rabbinden ona ihsan,
İyi insan olmak için,
Sev Rabbini insan isen.

Dışarıda buz gibi hava, ayaz mı ayaz ilikleri donduruyordu,
Köpekler bile ortalıkta yoktu, bir köşeye saklanmış kısık sesle uluyordu,
İçeride sessizlik hakimdi, herkes sus pus oturmuş son durumu bekliyordu,
Sobadaki odunun yanarken çıkardığı çığlık sesleri sessizliği bozuyordu,
Bir ara gözlerim camlara ilişti, baktım ki camlar bile hüngür hüngür ağlayıp yaş döküyordu,
Ağızları bıçak açmıyor, yüzler asık ve yüzlerden düşen bin parça olup dağılıyordu,

Düşünmek insana özgü bir olgu,
Düşünmeyen insan, insan olur mu,
Yaptığı ne varsa, sorgulamalı,
Sorgusuz sualsiz, cevap olur mu.

Düşünmek doğruyu bulmanın yolu,

Hadi gelin sığının Allah'ın rahmetine,
Gelin kardeş olalım, Muhammed(S.A.V.) ümmetine.
Şeytandan ve insandan sadır olur vesvese,
Geliniz sığınalım,Hakkın merhametine.

İnsanın sağı solu,
Doğru olmalı yolu,
Engelli olacaktır,
Kesilirse bir kolu.

Askerden demokrasi, bekliyor Kerry efendi,
İnsanın sıkılması, utanması gerekir,
Ağzından bakla çıktı, kerry artık dillendi,
Yürek temiz olmazsa, dilden çıkanlar da kir.