Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

YETMEZ Mİ

Adını anarım her akşam üstü,
Bilmiyorum neden yar bana küstü,
Saçlarıma bir bir aklar üşüştü,
Yetmez mi üzdüğün, yetmez mi zalim.

Sağ da benim, sol da benim,
Onlarsız olmaz bedenim,
Ben onlarsız var olamam,
Onlar benim iki yen'im.

Yeşil gözlerine daldım, inan yüzme bilmiyorum,
Dalgaların üzerinde, bir tek seni görüyorum,
Uzattım sana elimi, tut elimden götür beni,
İstersen Fizana götür, asla gelmem demiyorum.

YETER
Sensizlik zor be sevgilim,Ben nasıl dayanacağım,
Bu böyle giderse gülüm,Volkan gibi, yanacağım.

Sen mi yanmamı istedin yoksa kaderim mi,
Yetmez mi söyle yandığım, yanarak eriyeyim mi.

Işıklar birer birer söndüler,
Kuşlar bile yuvalara döndüler,
Ay dünyaya bugün küsmüş dediler,

Kapkara gökyüzü, yıldızlar firar,
Bir gün daha gitti biz ettik zarar.

Yirmi birinci yüz yılın, ilk birinci çeyreğinde,
BOP isimli projede, batılı güçler devrede,
Görünürde diktatörlük hedef tahtasında gibi,
Pazılın tüm parçaları, batılıların elinde.

Şu yirmi sekiz şubat,
Berbattan daha berbat,
Berbattan kurtulmanın,
Yolu sabrile sebat.

Yoğun bir sevgi bombardımanına tutuldum

Ayağım kesildi yerden kendimi havada buldum

Anladım sen de aç ben de muhtacım sevgiye

YOK ARTIK ŞUUR

Düşmüştüm,
Her tarafımda çamur,
Üzerimde yağmur,
Paramparça gözlüğüm,

Seçmenin yarısı kadın,
Anamız bacımız kadın,
Anayasa meclisinde,
Görüyorum ki yok adın.