Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Mümine gerek tevazu,
Tebessüm etmeli yüzü,
Mümin olan insanların,
Yalandan uzaktır sözü.

DOĞUYORSUN

Her akşam çekip gitmenin, anlamını bilmiyorum,
Çekip gitmenle bizleri, karanlığa boğuyorsun,
Geceleri kiminlesin, beklemekten yılmıyorum,
Sabah mahmur bir şekilde, üstümüze doğuyorsun.

Benim derdimin dermanı
Söyle nerde tabib hanı
Feda ettim ben bu canı
Dermanımı bilen gelsin

Birinci cihan harbinde, dünya girdi kaosa,
Dinsizlik yakıp yıkarak, dönüşmüştü lodosa,

Ülkeler perme perişan, savunma yetersizdi,
Kurulan bir çok devletin,bir çoğu da dinsizdi,
...

Oysa ben yanlız seni, yanlız seni sevmiştim,
Senin için canımı, çekinmeden vermiştim,
Ayrılmayalım diye, ne dualar etmiştim,

Şimdi sen sırtı dönük, çile çektirmektesin,
Boynu bükük olarak, beni bekletmektesin,

Diyarbakır-21

Diyarbakır sahipsiz
Düştüğü kuyu dipsiz
Diller sus pus içinde
Bu ne haldir sebepsiz

Göz verdi yürek verdi, gördük tüm güzellikleri,
Anlatmak kifayetsiz var olan özellikleri,
Bilen varsa anlatsın, gökte kara delikleri,

Her ne varsa harika yaratılmış evrende,
Yüreğine sor da bak neler vardır çevrende.

Bilsinler ki bu can bize
Emanettir Rabbimizden
Emaneti vereninde
Razı olmalıdır bizden

Bir gün geri alacaktır

Herkesin bir doğrusu var, vahiymiş gibi algılar,
Kendi mevcut durumuna, uygun savunmalar yapar,
Kendi gibi düşünmezsen, seni kınamaya kalkar,
Bilmez ki gerçek doğrular, istişare ile çıkar,

Gerçekten inanan insan, bilir ki tek doğru vardır,

Dün akşam
Daha dündü
Telefonla aradı
Akşam müsait misin diye sordu
Bize gel oturalım
Sohbet ederiz dedim