Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kırmızı gül kan renginde
Benim gönlüm çok enginde
İnsanlara bakış açım
Onlar da benim dengimde

Doğulusu batılısı

Gönül söz mü dinliyor, ona sevme diyeyim,
Mümkün mü sevgilinin, peşinden gitmeyeyim,
Artık beni ağlatma, bırak ben de güleyim,

Sevene revamıdır, böyle acılar çekmek,
Böyle devam ederse, artık sonum delirmek,

Benim olan bir şey varsa, benden sadır olandır,
Gerisi benim değil, diyen varsa yalandır,
Ben yokken söylenenler, benden geri kalandır,
İnsan da gül misali, o da elbet solandır.

Konu oldukça derin,
Net olmalı eserin,
Hep kendine yontuyor,
O nalıncı keserin.

Alemi seyretmedim, gökyüzüne çıkarak,
Alemden sıyrılmadım, kulaklar tıkayarak,
Hiç usta olamadım, sürekli oldum çırak,
Ustayım da diyemem, gurura kapılarak.

Alemden bir parçayım, yoktur kimseden farkım,

Milletin beklediği, kendinden olan biri,
Halka mülayim olan, düşmanına çok diri,
Yetmez miydi milletin, yediği bunca tokat,
Mazlumların gür sesi, Oydu halkının eri,

Bastığı yeri bilmeyenin, ayağını kaydırırlar,
Önünü bile görmeyene, gökte yıldız saydırırlar,
Çukura düştüğü zaman da, suyu döküp aydırırlar,
Ayıkınca geç olduğunun, farkına da vardırırlar,
Bileceksen bil, göreceksen gör, zaman lehine değil,
Zulme payanda olma artık, gel Hak'kın önünde eğil.

Nerde evin barkın nerde yatarsın
Paran pulun yoktur sen neler yersin
Dilin anlaşılmaz her gün havlarsın
İnsanlar bilmezki senin halini

Karamsar durup düşünsün,
Şüphesi mi var Allahtan,
Sen ki inanan müminsin,
Uzak dur karamsarlıktan

Susuzum hasretinle,çatlamış dudaklarım,
Esti hazan rüzgarı,ağardı bak saçlarım,
Yoktur benim baharım,yazlar da küskün bana,
Geri geri gitmekte,şu yorgun ayaklarım.

Sen sevgi yağmurusun,ne olursun yağ bana,