Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Benim olan bir şey varsa, benden sadır olandır,
Gerisi benim değil, diyen varsa yalandır,
Ben yokken söylenenler, benden geri kalandır,
İnsan da gül misali, o da elbet solandır.

Bilirim duyarsın beni

Bilirim görürsün beni

Bilirim izlersin beni

Söyle neden karaları bağlarsın,
Yürek yakıp içerimi dağlarsın,
Yetim kalmış yavru gibi ağlarsın,

Ya sen anlat bana ben dinleyeyim,
Ya da dinle beni ben söyleyeyim.

Alemi seyretmedim, gökyüzüne çıkarak,
Alemden sıyrılmadım, kulaklar tıkayarak,
Hiç usta olamadım, sürekli oldum çırak,
Ustayım da diyemem, gurura kapılarak.

Alemden bir parçayım, yoktur kimseden farkım,

Milletin beklediği, kendinden olan biri,
Halka mülayim olan, düşmanına çok diri,
Yetmez miydi milletin, yediği bunca tokat,
Mazlumların gür sesi, Oydu halkının eri,

Bastığı yeri bilmeyenin, ayağını kaydırırlar,
Önünü bile görmeyene, gökte yıldız saydırırlar,
Çukura düştüğü zaman da, suyu döküp aydırırlar,
Ayıkınca geç olduğunun, farkına da vardırırlar,
Bileceksen bil, göreceksen gör, zaman lehine değil,
Zulme payanda olma artık, gel Hak'kın önünde eğil.

Karamsar durup düşünsün,
Şüphesi mi var Allahtan,
Sen ki inanan müminsin,
Uzak dur karamsarlıktan

Nerde evin barkın nerde yatarsın
Paran pulun yoktur sen neler yersin
Dilin anlaşılmaz her gün havlarsın
İnsanlar bilmezki senin halini

YABANCI

Bana öyle bakma, deme yabancı,
Sana senden daha yakın gibiydim,
Beni elden görmen, bana çok acı,
Sen benim gönlümün, tek tabibiydin.

Artık bana yol göründü, adım adım yürüyorum,
Gündüz geceye büründü, defterimi dürüyorum,
Bir şey yapmama gerek yok, her şey su gibi akmakta,
Hedefe doğru yüründü, gidenleri görüyorum.

Tünelin ucunda ışık, yürüdükçe büyümekte,