bir nefes alır kendince insan
kurtulur boş gürültülerden
ve bir aynada bulur kendini
ya sonsuzluk içindedir yada dipte
kendi sınırlarını karalar insan
Evrenin veri tabanında bir sayı dönüyor:
Bir denklem değil artık,
Bir kalp atışı — kozmosun algoritması.
Zaman, kendi çevresinde dönerken,
Galaksiler daireler çiziyor boşlukta.
Uslanmıyor deli yürek
Aşk yarası gönül dergahı
Niyet vuslata ermek
Aşka düşmenin yok günahı
Aşk her nefeste huzur
Gözlerin bir sabahın ilk ışığı,
dokundu mu yüreğim uyanır.
Her bakışınla açar içimde çiçekler,
suskunluğum bile sana adanır.
Rüzgârınla titrer yapraklar gibi kalbim,
İnsan nedir? Sormakla başlar yolculuk,
Bir ömre sığmaz bazen bir tek soruluk.
Bilmek ister, çözmek ister sırları,
Ama unutur çoğu kez, kendi içindekini aramayı.
Kimi bilgide arar sonsuzluğu,
Geceyi yaran bir nabız gibi,
Sirius yanar — uzak, ama dokunur içime.
Zamanın donmuş soluğu gibi titrer ışığı,
Yalnızlığın göğünde yankılanan bir dua.
Ben, karanlıkta yönünü unutan bir düşünceyim,
Gece çökerken çöle benzer kalbim,
Ay bir mühür gibi alnıma iner.
Bir kapı çalar içimde derinden,
Ne anahtarı var, ne eşiği belir.
Sükûtla başlar bu eski yol,
İnsan kuru bir dal misali suya güneşe muhtaç
Su hem cellat hem hayat olabilir kendince
Fazla verildi mi su can alır dozunda hayattır
Güneş yakar kavurur dinç tutar sağlam kılar
Ama gonca döndü mü güle güneş cellattır
Bir dokunsan bin parça, dağılır sükûtumda,
Yüzümün kırılgan aynası, titrer avucumda.
Ne zaman baksam oraya, yabancı bir gölge;
Eskimiş hatıralar uyur, her bir ucunda.
Çizgi çizgi kederdir, o camdaki buğu,
Eski bir anahtarı bıraktım paslı eşikte,
Ardımda kalan şehir, dumanlı bir hatıra.
Ruhum bir sarkaç gibi sallanırken beşikte,
Adımımı attım o adsız, o sonsuz yollara.
Benim hicretim kendimden dışarı değil,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!