Geceler anlatsın seni Efulim,
Ay bile solgunken ben hep karanlık.
Adını içimde yazarım efulim,
Sensiz her adımda olurum eksik.
Yüreğim küserken her güneşine,
Bir ülkede çocuklar doğar,
Göğe uzanan sorular gibi.
Ama her soru bir cevap bulmaz;
Her kalp, bir cana yurt olacak kadar
Derin değildir aslında.
Bana benden daha yakın bir aşk var
Adı elif bu aşkın dili elifçedir gönülde
Elifi elifçe sevmek aşkı kutsamak gibi
Her zaman aşk insanı kutsardı oysa
Bu sefer böyle bir değişiklik oldu diyelim
Bana sorarsanız elife dair her şey güzel
Elif’i sevmek,
bir harfi anlamaya çalışmak gibidir—
düz bir çizgi sanırsın,
oysa içinde
başlangıç gizlidir.
Belki dar ağaçları gömülünce yine salıncaklar kurulur
bir çocuk sonra cebine doldurur maviyi mavilikleri
hani sevmeler zarar olmasa ömürler hani ziyan
belki hayat sakat doğmaz kucaklaşınca aşklar
içerde kurumuş pencereler çatlamış duvarlar
buram buram kokar hayat yüreğim yanık yanık
Emekçi kadınlar, yürekten güçlü,
Çalışan eller, yorulmaz, tükenmez,
Toprağa dokunan, hayatı yeşerten,
Birer kahraman, birer nehir, birer rüzgar.
Gecesi gündüzüne karışan,
Emekçi kadınlar, yürekten haykıran,
Dünyayı döndüren, her sabah uyanan.
Ellerinde umut, gözlerinde sevda,
Geceleri bile sabah eder rüyada.
Taşır ağır yükleri, omuzlarında dünya,
Yelkovan kuşu bir hücre içinde
Gül kokusu avuçta pas tutmuş
Kızıl lale mevsime bürünmekte
Kor alev ki gönülde yar olmuş
Deniz feneri aydınlatıyor yolumu
Bilimle aşkı yazıyorum,
bir deney masasında başlayan
ama sonuçsuz kalan
en insanî hipotez gibi.
Akıl sorar: Neden?
En uzun gece bu gece sevgili bu geceni bana ayır
Şiirim sen olmasan kalemim kağıtla neden dans etsin
Gel sevgili gel özleminin izdüşümünü bana yazdır
Kelimelerimin sihirli büyüsüne sarıl kalbine değsin
Bir sebebe ihtiyaç duymadan sevdim ben seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!