Gözlerin bir deniz, ben kıyısız bir gemi,
Sana her baktığımda kaybolurum derinliğinde.
Sözcükler yetmezken içimdeki yangına,
Adını fısıldar kalbim, her sükûnet anında.
Geceler uzun olur, hayalinle doluyken,
Gece inerken şehrin üzerine,
kalbim senin adını fısıldar rüzgâra.
Her yıldız bir anı, bir suskunluk,
her nefes seninle dolu, her sessizlik sana yakın.
Ellerin yok ama izlerin var hâlâ,
Bir rüzgâr esti kalbimin içinden,
Adını fısıldadı yıldızlarla.
Gece sustu, sadece ben ve özlemin,
Bir de yarım kalan cümleler var hala.
Gözlerin düşer aklıma ansızın,
Rüzgârın tenimde yankısı var,
Söylenmemiş cümleler gibi hafif,
Bir yıldız kayar gecenin içinden,
Dilek tutmam, çünkü sen varsın.
Zaman akmaz, seni düşünürken,
Bir sessizlik var evrenin özünde,
Ne bir ses, ne bir nefes — sadece düşünce.
Belki de varlık, kendi yankısını dinliyor,
Belki hiçlik, var olmaya özeniyor gizlice.
Zaman, ince bir yara gibi akıyor kâinatta,
Konuşmak, varlığa ihanet etmektir.
Çünkü her kelime, varlığın yarasını açar.
Dil, bizi anlamdan çok uzağa götürür;
Ama onsuz da, hiçliğe düşeriz sessizce.
Bir an durdum,
Kalbimden geçen nehrin sesini dinledim.
Duydum ki su değil akıyordu orada,
Zamanın kendisi kanat çırpıyordu damarlarımda.
“Ben kimim?” dedim gökyüzüne.
Bir yanım suskun gecelere esir,
Duvarda gölgemle bölüşüyorum derdimi.
Kapı çalmaz, camdan düşmez bir iz,
Bu yalnızlık bana düşmedi; benden gitmediği gibi.
Ne bir veda sesi kaldı geride,
Bir nefesin ucunda başlar yol,
Ne doğu vardır, ne batı,
Zaman bir göldür — durgun,
Ve ben, suya düşen gölge.
Gözlerim kapalı bir âlemde,
Bir adım atarım, yankısı geri dönmez,
Zaman mı sustu, yoksa ben mi geç kaldım?
Rüzgâr dokunur alnıma —
bir bilgenin parmağı gibi,
“Sen kimsin?” der sessizce.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!