Gül dalında bahar aşkı yar
Sen nefes hayat bir mucize
Gözlerin yazılmaya en uzak şiir
Her kıyamet koptuğu kadar
Dağlar ovalar her daim sana yol
Ben hükümlü kelepceli bir tutsak
Gül dikene dönüşünce
Cennetin bir kıymetimi kalır
Ama cehennem dikenler için değil mi
Yani hesap yani sevda gül değil
Eğer mesele sevda olsaydı
Yine olan güllere olurdu
Aşk bir metafordur,
kendini doğrudan söyleyemez.
Kalp gerçeği bilir,
ama dil
dolambaçlı yollardan yürür.
Ben yeryüzünün kalbini aldım
Gökyüzünün sırrı bende
Hasretin yüreğime kor gibi düştü
Ben gökyüzüne şiir yazdım
Yeryüzünün şairi sitemde
Kül yok duman yok
Haydi canlar arkadaşlar yoldaşlar
bırakalım aşk şafaklardan geceye insin
ve duygularımız geceye ışık tutsun
hiç bir ölüm karanlıkta kalmasın
ve her duygu bir mektup olsun
ve her mektup sahibine ulaşsın
Ayrılık dediğin nedir ki yaren
Aynı mehtabın altında
Gönüllerimiz birken
Nasıl ayrı olabiliriz
Sevda kuşanmışız hak yolunda
Aşk, bir aynadır aslında,
İnsanı kendine döndürür sessizce.
Sevdiğin yüz — senin özündeki sırdır,
Ve her bakışında kendini tanırsın yeniden.
Sevgi, iki ruhun kesiştiği bir çizgi değildir,
Bir bakış — evrenin nabzı orada atar,
Gözlerinin kıyısında doğar anlam.
Bir an, zaman eğilir sessizce,
Ve ben, varoluşumun özrünü hissederim sende.
Kalp, bir düşünce gibi kırılgan;
Bir bakışın, sessiz bir soruydu:
“Ben kimim, senin varlığında?”
O an anladım, aşk bir yön değil,
Bir açıklık — varoluşun kendini duyduğu an.
Seninle dünya daha gerçek oldu,
Sen gelmeden önce
zamanın bir anlamı yoktu,
saatler sadece boşlukta sallanan bir ağırlıktı.
Seni gördüğümde,
her bakış bir seçim oldu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!