Göğün altında kimse yok,
Ben varım,
ve var olduğuma bile emin değilim.
Bir sessizlik büyüyor içimde —
Ruhun sustuğu, aklın yankılandığı o yer.
Bir bakış — varoluşun ilk yankısı,
Bir nefes — hiçliğe anlam biçen.
Kalbin dili, aklın sustuğu yerde başlar;
Ve ben, senin gözlerinde kendimi unuturken
Evren, sessizce yeniden doğar.
Gittiğin o gün çöktü üstüme
Zaman suskun, kelimeler küskün,
İçimde yankılanan sessizliğin
Bir ömrün yankısı gibi sönük ve üzgün.
Bir çiçek soldu gözbebeklerimde,
Şimdi hangi mevsim uyanır bize
Hangi sokak alır belalı yanımızı
Sen söyle be sevdalı yanım
Biter mi bu hicran yarası
Vakitli vakitsiz kanıyorum bak
Yorgun bir yürekten arta kalmış gibiyim
Ben bir cehennem tutturmuşum ki hiç sorma yar
Sanki zifiri bir gecedeyim şafak hiç gelmez
Dilimde hep aynı türkü gönlüm prangalanmış
Gözlerin hep bir sır gibi gizli bir anahtar
Kapıyı bulup açsam bile ne faydası var
Hep bir cehennem hep bir mahşer bekleyişte
Kimsin sen kimsin
Can değil misin ya da canan
Yüreğim yüreğine yanıyor peki neden
Sen dost yoldaş değil misin bana
Yoksa yüreğim gözlerim ah bunlar yalan mı
Bir taş duvar susar, ben susarım,
Gölgeyle konuşur oldu düşüncem.
Işık, bir anlık misafir gibi,
Geçip gider, ardında sessizlik dem.
Demir parmaklıkta erir günler,
Hücreler soğuk
Hücreler ölüm yuvası
İnsanlar yakılıyor
İnsanlar yıkılıyor
Ölüm yılmıyor
Duvarlar aldırmıyor
Hayat tüm güzel renklere boyanmış
Sonra hüsrana uğratmış yaşayanları
Bulutlar öpmüş dalgaları sürgünce
Kuruyan gecede uykuya yatmış düşler
Sonrası zifiri bir tutku sevişme
Gecenin rengi barut rengine benzer
"Hücremin yalnızlığıdır sana olan sevdam
Belki de yalnızlığa sitemimdir bu kavgam
Şahlara yükselir inançla aşk ile dolu davam
Gül yüzüne hasretim ey benim yari yaram
Üzeri örtünmemiş mezardan duy beni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!