Hastayım lan sana
Uzattığın elinin teri olayım
Sen zaten alnıma yazılansın
Senin kadar güzel bir yazgı görmedim
Yanıyorsun içimde sönmüyorsun
Heval,
yolun en sessiz yerinde bile
bir dostluğun izi ısıtır insanın içini.
Çünkü bazı bağlar
sözle kurulmaz;
aynı göğe bakmanın ağırlığıyla,
Hiç gözyaşlarıyla tanışmayabilirdik
Öyleleri var biliyorum
Acıdan uzak hayat kurabilirdik
Öyleleri var biliyorum
Bilmedigim bir şey var evet
Bilmiyorum ne zaman aklanacak
Kendime sesleniyorum,
Ama yankım bile yabancı artık.
Söz, bana değil,
Boşluğa dönüyor —
Ve boşluk, kendi sesini taşıyor bana.
Sabah doğmaz burada, sadece aydınlık var,
Ama ısıtmaz içini, dokunmaz yarına.
Ayna bile tanımaz yüzünü artık,
Sen kimsin? Kimse. Çünkü olmak zor bir karar.
Doğmadın bir anlamla, verilmedi bir çerçeve,
Bir an vardı —
Ne ses, ne ışık, ne zaman.
Sadece sessiz bir varlık,
Kendini hatırlamaya çalışan bir hiçlik.
Ben mi vardım,
Bir sabah uyandım —
ve hiçbir şeyin bana ait olmadığını fark ettim.
Ne bedenim, ne adım,
ne de yürüdüğüm yol.
Yalnızca bir bilinç:
varoluşun kendine bakma arzusu.
Bir anlam aradım —
her kelime biraz sustu önümde.
Varlık, sanki yanlış yazılmış bir şiir,
ve biz, hatayı ezberleyen mısralarız.
Zaman akıyor,
Ah, evet, yine o gecelerden biri bu.
Kendimle oturmuşum,
bir düşüncenin kıvrımında kaybolmuşum,
ve dışarıda şehir —
ışıklarıyla, dumanıyla, motoruyla —
benim yerime yaşıyor gibi.
Göğün altında kimse yok,
Ben varım,
ve var olduğuma bile emin değilim.
Bir sessizlik büyüyor içimde —
Ruhun sustuğu, aklın yankılandığı o yer.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!