Ey canlar cananlar
Benim bir yangınım var
Adına kerbela derler
Kül etmez beni bu ateş
Ah keşke kül etse beni
Küllerimden dirilsem
Hangi yanmanın tesellidir bu gözler
Bilmen ama söyle sönmesin ateşim
Cehennemime cennet oldu gözlerin
Aşkınla yanıp küllenmek isterim
Bir ömür gözlerini seyre dalsam
Şimdi yangınımı körüklüyorum acılarla
her acıda bir ben buluyorum hak davasında
tüm acılarda bir ben resmediyorum dünyaya
kanım alevlendiriyor yangınımı usulca
Şimdi ne ölümdür bana kalan ne hayattır adı olan
Ey yaralı goncam bilirim bu bekleyişler sanadır
Belki açılmayacak bir kapıda bekliyorum seni
Ama farz olan beklemek değil midir aşkla sadakatle
Gönlüne biat etmek seven yüreğe yakışan değil midir
Mızrakladım yüreğimi aşkla aşkın deryasında
Zaman ölüme akar ölüm bana
yokluğa kanat çırparım aşk diye
pervaneyim yar aşkına divane
kapanır gönül perdem aşkla
Ey aşık ölmeyi bilsen ne fayda
Geçtim çeşitli yollardan
Gördüm ki olmuyor
Ömür bitiyor yol bitmiyor
Hasretin sonu gelmiyor
Sürgün yedinci kattan geldi
Öyle bir ateş var ki
Gönül mabedinde sır gibi
Gözyaşları aksa ne fayda
Bu ateş aşk ateşidir
Düğüm içinde düğüm gibidir
Sadakat ister bu ateş
teslimiyet hz yusuf.u kuyuda sınadı
kutlu yolculuk böyle başladı
saraya uzandı bu yolculuk
gönül sabır taşı ile hasrete boyandı
hz yakup vardı yüreği yusuf diye yanan
Yine zifiri gözümün karası
Prangalar pas tutmaz
Uçurum düşkünlüğü gibi
Ah Benim özlemlerim
Yorgun düşmüş artık herşey
Zindan bu sevgili
Duvarların künyesi okunmuyor
Gökyüzü yine ağır bir bedel
Yeryüzü yas tutmaz
Kuşların canı çıkar ağıt yakmaktan
Hayat yine hüzün yine gözyaşı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!