Geceye fısıldadım adını sessizce,
Yıldızlar duyar mı dedim içimden.
Rüzgâr bile sustu gidişinle,
Kaldım bir yarım cümle gibi ezberden.
Ay ışığına sarıldım, yokluğunda,
Yıldızlar sarkarken gecenin saçından,
Adını söyledim, usulca,
Bir düş gibi süzüldü dudağımdan,
Sanki rüzgâr bile seninle yumuşadı.
Ay, göğün gözyaşıydı belki o an,
Bir yıldız düştü içime bu gece,
adı sensin — parladı, sustu, kaldı.
Rüzgâr bir an dokundu saçlarıma,
sanki sen geçtin uzak bir hatıradan.
Zaman, yavaş bir nehir gibi akar,
Bir geceydi, yıldızlar bile susmuştu,
Göğsümde yankılanan eski bir vuslattı.
Rüzgar, adını fısıldıyordu dallara,
Bir zamanlar sevdiğim, şimdi hayal olan sana.
Ay, dudağında unutulmuş bir öpücük gibi,
Zaferdir elbet çanakkale
Kürdüyle türküyle el ele
İmanla yazdık her yere
Geçilmez aziz çanakkale
Bu zafer birliğimizin zaferi
Bir rüzgâr dokunuyor saçlarıma,
adı geçmiş, kokusu anı.
Her nefes, bir mevsim eksiliyor içimden,
ve her mevsim, biraz daha ben gidiyorum benden.
Saatler, kalbime zincir gibi vuruyor,
Geçmişi olmayan adam değilim,
Her adımımın ardında bir iz,
Her izimin ardında bir suskun yankı var.
Beni ben yapan, çoktan geçip gitmiş anların
Tozuna bulanmış bir zaman haritası.
Sevgi ile gel bana
toz dumana karışsın
gel hasrete vur beni
aşk vursun gönül yansın
şimdi gel uyandır beni
kara perde kalksın gözlerimden
Cehalete zaman ayırıp gerçeğe can vermek olmadı olmaz
Sen kalk cahile zaman ayır o haddini bilmez ille de can alır
Zamanında bir canı var zamanı öldürmemeli değerlendirmeli
Gözlerin kalmış gibi bakıyor her yer,
Adını fısıldıyor duvarlar geceleri.
Bir adım atsam da uzaklara doğru,
Ayaklarım tutar seni… gidemez elleri.
Gidemem, çünkü sende kaldı ruhum,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!