Benim gönlüm yananların gönlü
O yananlar ki gönülde aşk taşır
Aşka düşüp yanmamak elde mi
Aşkın gözyaşı kalbin tek sırrıdır
Uyuyanlar bilsin de uyansın artık
Seven sevdiğine beni affet der mi
Dememeli belki de lüzumu yok
Seven sevdiğinin afettiğidir zaten
Yine de ben diyorum beni affet sevgili
Çünkü sana dair her şeyin lüzumu var
Senden özür dilemek küçültmez beni
Döner durur içimde aşkın ateşi,
Bir semah ki, suskunlukla yanar.
Ne söz kalır, ne beden bilir kendini,
Gönül döner, hakikate uyanır.
Ay gibi doğar geceme nurun,
Biz farklıyız canım sevdiğim
Şiir tutturmuşuz seninle aşkla
Biz aşkın ederi kadar masum
İnan senin için atıyor kalbim
İnanmıyorsan hasretinle yokla
Seni kendimden çok seviyorum
Koşardık sabahı karşılar gibi,
Adımlarımızda isyan, gözümüzde şiir.
Dünyayı biz kuracaktık yeniden,
İnançla tutardık yıldızları bir bir.
Göz göze gelmek bile sarhoş ederdi,
Geceye sorarım:
“Senin içinde saklı olan kimdir?”
Susar, ama yıldızlar fısıldar:
“Aradığın, sende gizlidir.”
Bir damla yağmur düşer toprağa,
Ey aciz sen denildi ben duyuldu
Gözünü aç etrafina bak
Güzellikten çok çirkinlik var
Yani yetim acıdan olma zulümler
Ama olsun değil mi sorun yok
Ne de olsa baharı bir çiçek müjdeler
Bilirim bu ölmeler sana yetmez
düğüm olmuş sancılarım ah içinde
bilirim bu yanmalar seni getirmez
kahır olmuş hayat yokluk dilinde
Toprak hasretle uyandı bu sabah
Nasılsın kardeşim
nasılsın söyle
kucakla hasreti
yare bir selam söyle
yitirme umutlarını
kaybetme yarınlarını
Sevgili sevincim benim az sevmedim güzel huyunu
Dil-i biçare gönül ruhum alev almış sönmüyor
Gözlerinin çeşmesinden içerken zemzem suyunu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!