Şiirimde sen varsın

ŞİİRİMDE SEN VARSIN

Şiirimde sen varsın...

Her mısranın arasında sessizce yürüyen sensin.

Her satırın sonunda iç çekişim,

Her kelimenin başında adın var.

Kalemimi ne zaman elime alsam,

Mürekkep seni anlatıyor.

Ben başka bir şey yazmak istiyorum,

Ama her cümle dönüp dolaşıp

Sana çıkıyor.

Şiirimde sen varsın...

Yağan yağmurda sen,

Açan gülde sen,

Sabahın ilk ışığında sen,

Gecenin en koyu karanlığında yine sen...

Sanki bütün mevsimler

Adını ezberlemiş.

Rüzgâr bile eserken

Sana benziyor.

Bir çay demliyorum,

Buharında yüzünü görüyorum.

Bir türkü dinliyorum,

Sesinde seni duyuyorum.

Bir yıldız kayıyor gecenin içinden,

Dileğim yine sen oluyorsun.

Ben seni unutmaya değil,

Yazmaya mahkûm olmuşum.

Şiirimde sen varsın...

Çünkü yüreğimde sen varsın.

Kalbimin attığı her yerde,

Adının sessiz yankısı var.

Kim bilir,

Belki sen bunların hiçbirini bilmiyorsun.

Belki de bir gün bile

Beni düşünmedin.

Ama ben,

Seni düşünmeden

Tek bir şiir yazamadım.

Kelimeler bana küstü bazen.

Cümleler yarım kaldı.

Defterimin sayfaları

Gözyaşlarımla ıslandı.

Yine de yazdım.

Çünkü yazmasaydım,

İçimde büyüyen özlem

Beni sessizce tüketirdi.

Şiirimde sen varsın...

Bir gülüşün,

Binlerce dizeye bedel oldu.

Bir bakışın,

Koskoca kitaplara sığmadı.

Bir vedan ise,

Ömrüm kadar uzun bir sessizlik bıraktı.

Şimdi ne zaman

Kalemimin ucu kâğıda değse,

İlk harf seni arıyor.

Son nokta bile

Senden vazgeçemiyor.

Belki bu yüzden,

Şiirlerim biraz hüzünlü.

Biraz eksik.

Biraz yarım.

Çünkü içinde

Tamamlanmamış bir sevda taşıyor.

Şiirimde sen varsın...

Ama yalnız sen yoksun.

İşte en çok canımı yakan da bu.

Kelimeler benim,

Şiir benim,

Yürek benim...

Ama hikâyenin en güzel kahramanı,

Çoktan başka bir yolun yolcusu olmuş.

Yine de sana kırgın değilim.

Çünkü sen,

Bana şiir yazmayı öğrettin.

Acının da bir dili olduğunu,

Sessizliğin de bir sesi bulunduğunu,

Beklemenin de bazen

Bir ömre bedel olduğunu öğrettin.

Şimdi gökyüzüne bakıyorum.

Ay her zamanki yerinde.

Yıldızlar yine sessiz.

Ben ise,

Defterimin başında

Yeni bir şiire başlıyorum.

İlk satırını yazıyorum.

Sonra duruyorum.

Gülümsüyorum.

Çünkü biliyorum,

Ne yazarsam yazayım,

Hangi kelimeyi seçersem seçeyim,

Hangi duyguyu anlatırsam anlatayım...

En sonunda yine

Sana geleceğim.

Çünkü sen,

Bir insan olmaktan çıktın artık.

Bir şiir oldun.

Bir özlem oldun.

Bir dua oldun.

Ve ben yaşadıkça,

Kalemim mürekkep buldukça,

Yüreğim atmaya devam ettikçe,

Her şiirimde,

Her mısramda,

Her suskunluğumda,

Sen varsın...

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ