Ağlayan senmiydin

AĞLAYAN SEN MİYDİN?
Ağlayan sen miydin...
Yoksa gecenin koynuna saklanan ben miydim?
Sessizce titreyen o yürek senin miydi,
Yoksa her gece sensiz ölmeyi bekleyen benimki miydi?
Bir haber gibi düştün aklıma,
Bir rüzgâr gibi geçtin ömrümden.
Ardında bıraktığın sessizlik,
Bütün cümlelerimden daha ağırdı.
Ağlayan sen miydin?
Yoksa gözyaşını içine akıtan ben miydim?
Sen belki bir damla yaş döktün,
Ben ise her gece bir ömür tükettim.
Bir zamanlar aynı gökyüzüne bakardık,
Aynı yıldızlara dilek tutardık.
Şimdi sen başka bir şehirde,
Ben ise aynı hasretin içinde kayboluyorum.
Ne zaman gecenin sessizliği çökse,
Adın düşüyor yüreğime usulca.
Bir sigara yanıyor parmaklarımın arasında,
Bir de sensizliğin...
İkisi de ağır ağır tüketiyor beni.
Ağlayan sen miydin?
Yoksa aynalara yabancı kalan ben miydim?
Gülüşüm eskisi gibi görünse de,
İçimde sessiz bir mezarlık büyüyor.
Sana söyleyemediğim sözler,
Şiir oldu sayfalara döküldü.
Her mısrada biraz sen,
Her satırda biraz ben eksildim.
Bir gün dönüp bu satırları okursan,
Belki anlarsın sustuğum yerleri.
İnsan bazen konuşamaz,
Çünkü acının dili olmaz.
Ben seni suçlamadım.
Belki kader böyle yazıldı.
Belki yollarımızın ayrılması,
Bizim imtihanımızdı.
Ama şunu bil...
Sevdiğim gün de gerçekti,
Özlediğim gün de gerçek.
Bugün içimde taşıdığım sessizlik de,
Gözlerimde sakladığım yaş da gerçek.
Ağlayan sen miydin?
Yoksa her gece Rabbine sığınıp,
Adını dualarında saklayan ben miydim?
Şimdi penceremin önünde yine gece var.
Ay bana bakıyor,
Yıldızlar susuyor.
Rüzgâr eski hatıraları getiriyor.
Ben ise...
Ne seni bekliyorum,
Ne de senden vazgeçiyorum.
Sadece,
İçimde taşıdığım sevginin
Bir gün huzura dönüşmesini diliyorum.
Çünkü bazı insanlar gider...
Ama bıraktıkları iz,
Ömür boyunca silinmez.
Ve bazı gözyaşları...
Gözlerden değil,
Yüreğin en derin yerinden akar.
DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ