Ağlamak istiyorum bu gece

AĞLAMAK İSTİYORUM BU GECE

Ağlamak istiyorum bu gece...
Kimse görmeden,
kimse duymadan,
yalnızca gecenin koyu karanlığına bırakmak istiyorum
içimde yıllardır biriken acıları.

Bir damla yaş değil,
bir ömür dökülüyor gözlerimden.
Her damlasında bir kırgınlık,
her damlasında yarım kalmış bir hayal,
her damlasında adı söylenmeyen
bir özlem var.

Gökyüzüne bakıyorum...
Yıldızlar bile benden daha huzurlu.
Ay sessiz,
rüzgâr yorgun,
gece ise benim kadar kederli.
Sanki bütün şehir uyumuş da
bir tek benim yüreğim uyanık kalmış.

Ağlamak istiyorum bu gece...
Çünkü içimde taşıdığım yük,
omuzlarıma ağır geliyor.
Ne anlattıklarım hafifletiyor beni,
ne sustuklarım.
Bazı acılar vardır;
konuşulmaz,
yalnızca insanın içine çöker.

Ne çok güldüm,
kimse üzülmesin diye.
Ne çok sustum,
kimse kırılmasın diye.
Ama en çok ben kırıldım,
en çok ben eksildim.
Kimse fark etmedi.

Ben sevdim...
Karşılık beklemeden,
hesap yapmadan,
çıkar gözetmeden sevdim.
Sevginin bir gün bana
ihanet olarak döneceğini bilmeden...

Şimdi her köşe,
bir hatırayı fısıldıyor kulağıma.
Her sokak,
bir vedayı taşıyor.
Her gece,
biraz daha büyütüyor içimdeki yalnızlığı.

Ağlamak istiyorum bu gece...
Belki gözyaşlarım
kalbimin yükünü biraz hafifletir.
Belki sabaha çıktığımda
içimde eksilen umudun yerine
bir parça huzur doğar.

Ama biliyorum...
Bazı yaralar zamanla kapanmaz,
yalnızca insan
onlarla yaşamayı öğrenir.
Bazı acılar unutulmaz,
yalnızca sessizleşir.

Ey gece...
Sen benim en sadık sırdaşımsın.
Çünkü ben ne zaman sustuysam,
sen beni dinledin.
Ne zaman yıkıldıysam,
karanlığını üzerime örttün.
Kimse bilmezken,
sen gözyaşlarımı sakladın.

Ağlamak istiyorum bu gece...
Çünkü güçlü görünmekten yoruldum.
"İyiyim" demekten,
içimde kopan fırtınaları gizlemekten,
herkese umut olup
kendime çare olamamaktan yoruldum.

Belki yarın yine güleceğim,
yine dimdik yürüyeceğim.
Kimse anlamayacak
bu gecenin bende neler götürdüğünü.
Çünkü bazı insanlar,
gözyaşlarını geceye emanet eder,
gündüzleri ise
gülümsemeyi öğrenir.

Ve eğer bu gece
sessizce ağlarsam,
bil ki bu bir zayıflık değil.
Bu,
yıllardır susan bir yüreğin
kendine verdiği izindir.

Ağlamak istiyorum bu gece...
Belki gözlerim yorulur,
ama yüreğim biraz olsun hafifler.
Belki sabah güneşi doğduğunda,
aynı acılar içimde duracak;
fakat ben,
onlarla yaşamayı bir kez daha öğreneceğim.

Çünkü bazen insan,
gözyaşlarıyla değil,
gözyaşlarından sonra ayağa kalkabildiği için güçlüdür.

DELİNİN BİRİ

— Hamza Caymaz