4bir Yanım Sahtekar

DÖRT BİR YANIM SAHTEKÂR
Dört bir yanım sahtekâr, kime güveneyim,
Gülene mi inanayım, susana mı döneyim?
Yüzüme dost görünen, ardımdan taş atıyor,
Ben hangi yarayı sarıp hangi derdi sileyim?

Bir selamın ardına bin hesap gizlenmiş,
Vefa dediğim duygular çoktan tükenmiş.
İnsan insanı değil, menfaati sever olmuş,
Temiz yürekler bu çağda sessizce ezilmiş.

Bir lokmayı bölüştüğüm insanlar vardı,
Sözde kardeşti hepsi, sözde candı.
İşleri bitince unuttular adımı,
Meğer gönüllerinde sadece yalan vardı.
Dört bir yanım sahtekâr, yorgunum artık,

İçimdeki umut bile oldu kırık dökük.
Gülüşümün altında nice feryatlar saklı,
Sessizliğim bundandır, değil ki küskünlük.
Yollar beni dinledi, geceler arkadaşım,

Yıldızlar oldu sırdaşım, ay oldu yoldaşım.
İnsanlardan göremediğim merhameti,
Rabbimin rahmetinde buldu gözyaşım.
Her yüz gülene kanmadım bundan böyle,

Söz değil, yürek gerek dost diyebilmeye.
Maskeler düşünce gördüm gerçekleri,
İnsan en çok yanılır en güvendiğine.
Dün omzuma yaslanan bugün selam vermez,

Menfaat bitince hiçbir kapıyı çalmaz.
Vefa ucuz değildir, herkes taşıyamaz,
Yüreği temiz olmayan sevgiyi anlayamaz.
Ben yine iyiliği bırakmam elimden,

Kötülük eksilmesin diye değil içimden.
Çünkü hesabım insanlarla değil,
Vicdanımla ve Rabbimledir her günümden.
Dört bir yanım sahtekâr, ben yine doğruyum,

Eğilmedim zalime, dimdik ayaktayım.
Kırıldım bin kere ama kirlenmedim,
Temiz kalmak için nice acıya katlandım.
Bir gün elbet döner bu dünya yerinden,

Herkes biçtiğini alır kendi ektiğinden.
Yalanın ömrü kısa, hakikatin yolu uzun,
Hiç kimse kaçamaz vicdanın sesinden.
Varsın yalnız olayım, varsın az konuşayım,

Sahte sevgiler yerine sessizliği seçeyim.
Bir gerçek dost yeter bana ömür boyunca,
Yüz sahte dost yerine tek vefalıyı seveyim.
Dört bir yanım sahtekâr, ama umudum diri,

Çünkü karanlığın ardından doğar sabahın feri.
İnsan değilse vefalı, Rabbim yeter kuluna,
Gerisi rüzgâr olur, savrulur yalan yeri..

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ