Ağlamasın gözlerin

AĞLAMASIN GÖZLERİN

Ağlamasın gözlerin...
Bırak, hüzün biraz da benim omuzlarımda dursun.
Sen gül ki,
Dünyanın bütün karanlığına inat
Bir sabah yeniden doğsun.

Ağlamasın gözlerin...
Çünkü gözyaşı,
En çok sevmesini bilen insanların sessiz çığlığıdır.
Her damlasında bir özlem,
Her damlasında yarım kalmış bir hikâye saklıdır.

Ben senin bir damla gözyaşına
Bir ömür verirdim.
Yeter ki yüzünde bir tebessüm eksik olmasın.
Yeter ki yüreğin,
Acının yükü altında ezilmesin.

Hayat kolay değil biliyorum.
İnsan bazen en yakınında kayboluyor,
Bazen en sevdiğinin sessizliğinde.
Bazen kalabalıkların içinde,
Bazen kendi yalnızlığında.

Ama yine de...
Ağlamasın gözlerin.

Çünkü sen ağlayınca
Gökyüzü kararıyor sanki.
Rüzgâr eski şarkıları söylüyor.
Çiçekler başını eğiyor,
Kuşlar bile susuyor.

Ben seni güçlü bilirim.
Yıkılsan da ayağa kalkmasını bilen,
Kırılsan da kimseyi kırmayan,
Canı yansa da başkasının yarasına merhem olmaya çalışan biri...

İşte bu yüzden,
Ağlamasın gözlerin.

Bırak acılar bana gelsin.
Hasret bana uğrasın.
Uykusuz geceler benim olsun.
Yeter ki sen,
Bir sabah güneşe gülümseyerek uyan.

İnsan bazen kaybeder.
Bir dostunu...
Bir sevgisini...
Bir hayalini...
Ama en büyük kayıp,
Umudunu kaybetmektir.

Sen umudunu kaybetme.
Çünkü umut,
Karanlığın içindeki son kandildir.
O sönerse,
Yolunu bulmak zorlaşır.

Ağlamasın gözlerin...
Çünkü her gözyaşı,
Kalbe düşen ağır bir yağmurdur.
Fakat bil ki,
Her yağmurun ardından
Toprak yeniden yeşerir.

Belki bugün yorgunsun.
Belki omuzlarında yılların yükü var.
Belki kimse seni gerçekten anlamadı.
Belki en çok güvendiğin insanlar
Yarı yolda bıraktı seni.

Ama bütün bunlara rağmen
İçindeki iyiliği kaybetme.
Çünkü seni sen yapan,
Acılar değil,
O acılara rağmen koruduğun güzel yüreğindir.

Bir gün bütün yaralar kabuk bağlayacak.
Bugün içini yakan özlem,
Yarın sessiz bir hatıraya dönüşecek.
Bugün dinmeyen gözyaşların,
Bir gün yerini huzurlu bir gülümsemeye bırakacak.

İşte o gün,
Geçmişe dönüp baktığında
"İyi ki dayanmışım," diyeceksin.

Ben de uzaktan sessizce
Şunu fısıldayacağım:

Ağlamasın gözlerin...
Çünkü sen güldüğünde,
Hayat biraz daha güzelleşiyor.

Ve unutma...
İnsan bazen en karanlık geceden geçer,
Sadece sabahın değerini anlayabilmek için.

O yüzden başını dik tut.
Yüreğini umutla doldur.
Geçmişin yükünü rüzgâra bırak.
Yarının ışığına doğru yürü.

Ağlamasın gözlerin...
Çünkü o gözlerde hüzünden çok,
Sevgiye yakışan bir ışık var.

— DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz