Ağlamadım Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

AĞLAMADIM

Ağlamadım...

Kim öyle söyledi sana?

Gözlerimden yaş akmadı belki,
Ama yüreğim her gece sessizce ağladı.
Kimsenin duymadığı bir feryat vardı içimde,
Ben onu susturmayı öğrendim.

Ağlamadım...

Çünkü güçlü görünmek zorundaydım.
İnsanlar yüzüme baktığında
Acımı değil, gülüşümü görsün istedim.
Oysa her tebessümün ardında
Bin parçaya ayrılmış bir kalp vardı.

Sen gittin...

Ben ardından koşmadım.
"Kal" diye yalvarmadım.
Ama bil ki her attığın adımda,
İçimden bir parça daha koptu.

Ağlamadım...

Yağmur yağdı,
Islanan yüzüm müydü,
Yoksa gözlerim miydi,
Ben bile ayırt edemedim.

Gece olunca sessizlik geldi yanıma.
Bir sandalye çekti karşıma,
Hiç konuşmadan oturdu.
Ben sustum...
O sustu...
Ama ikimiz de acıyı biliyorduk.

Bir zamanlar adını umut diye yazıyordum.
Şimdi aynı adı
Sessiz dualarımın arasına bırakıyorum.

Ne sitem ediyorum,
Ne hesap soruyorum.

Çünkü bazı vedaların cevabı olmaz.

Ağlamadım...

Yalnızca biraz eksildim.

Biraz sustum.

Biraz yaşlandım.

Saçlarıma düşen aklar yıllardan değil,
İçimde taşıdığım hasrettendi.

İnsan bazen ağlayamaz.

Çünkü gözyaşından daha ağır acılar vardır.

Onlar gözden değil,
Yüreğin en derin yerinden akar.

Ben de öyle yaşadım.

Her sabah yeniden ayağa kalktım.

Her akşam yeniden dağıldım.

Kimse fark etmedi.

Çünkü acımı kimseye yük etmedim.

Penceremi açtım.

Rüzgâr geldi.

Senden haber getirmedi.

Ay doğdu.

Adını söylemedi.

Yıldızlar parladı.

Ama hiçbirinin ışığı
İçimdeki karanlığı aydınlatmadı.

Ağlamadım...

Çünkü seni suçlamak istemedim.

Belki kader böyle yazılmıştı.

Belki bazı insanlar
Bir ömür kalmak için değil,
Bir ömür iz bırakmak için geliyordu.

Ben sana kırılmadım.

Sadece kendime sustum.

Çünkü seni severken
Hiç hesap yapmamıştım.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum.

Bir avuç hatıra...

Birkaç eski fotoğraf...

Yarım kalmış şiirler...

Ve hâlâ seni anınca sızlayan bir yürek...

Hepsi benimle kaldı.

Ağlamadım...

Ama her gece biraz daha sessizleştim.

Her sabah biraz daha yalnızlaştım.

Yine de sevgiyi kirletmedim.

Yine de içimdeki iyiliği öldürmedim.

Çünkü biliyorum...

Gerçek seven insan,
Kaybetse de nefret etmez.

Canı yansa da beddua etmez.

Sevdiğini Allah'a emanet eder.

Ben de öyle yaptım.

Ve eğer bir gün
Bu şiir sana ulaşırsa,

Bil ki...

Ben ağlamadım.

Sadece...

Gözyaşlarımı kimse görmesin diye,

Yüreğimin içine akıttım.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ