Ağlıyorum sesizce geceler boyu

AĞLIYORUM SESSİZCE GECELER BOYU

Ağlıyorum sessizce geceler boyu,
Hasret kaplamış gönlümün huyu.
Dilimde duadır sevdanın koyu,
Yorgun yüreğimde dinmeyen sızı.

Yıldızlar şahidim, ay bilir beni,
Sensiz geçen ömrün tükenişini.
Rüzgâra anlattım gizli derdimi,
Duymadı sesimi zalim geceler.

Ağlıyorum sessizce kimse bilmeden,
Gözyaşı döküldü iz bırakmadan.
Bir senin adını silip atmadan,
Geçmedi ömrümün acı kederi.

Her gece düşlerin gelir yanıma,
Sessizce dokunur kırık canıma.
Bir umut bırakıp gider yanıma,
Sabaha uyanır yine yalnızım.

Bir zaman elimi tutan sen idin,
Gülüşü gönlüme katan sen idin.
Hayali ömrüme atan sen idin,
Şimdi hatıranla baş başa kaldım.

Ağlıyorum sessizce geceler boyu,
Bitmedi gönlümün sevda yolculuğu.
Yıllar eskitse de bu yorgun ruhu,
Silinmez kalbimde sevda izlerin.

Yağmur damlaları düşer camıma,
Her damla adını yazar yanıma.
Sensizliğin çöker garip canıma,
Karanlık geceler dost olur bana.

Ne kadar istedim seni unutmak,
Hatıran içimde kaldı uyumak.
Her yeni sabahla yeniden yanmak,
Kaderin yazdığı ağır bir çile.

Ağlıyorum sessizce geceler boyu,
Kimseler duymuyor içimin huyu.
Bir tek Rabbim bilir bütün derdimi,
Bir tek O sarıyor kırık kalbimi.

Belki de kavuşmak nasip olmadı,
Yazılan kaderde ismim kalmadı.
Ama bu gönlümden sevdan çıkmadı,
Her nefes adını fısıldar hâlâ.

Bir gün bu hasret de sona ererse,
Yüreğim yeniden umutla gülerse,
Bil ki dualarım göklere erse,
İlk dileğim yine sen olacaksın.

Ağlıyorum sessizce geceler boyu,
Sabırdır gönlümün tek yol arkadaşı.
Gözümde yaş değil, özlemin izi,
Kalbimde dinmeyen sevdanın sesi.

Ve bir gün ömür de sessizce biter,
Hatıralar kalır, yıllar da geçer.
Gerçek sevenlerin sevgisi tükenmez,
Aşk, yürekte sonsuza dek yaşar.

— DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz