Şiirim sensin

ŞİİRİM SENSİN

Şiirim sensin...
Kalemime düşen ilk harf,
Yüreğime dokunan son nefessin.
Ben ne zaman kâğıdı önüme koysam,
Mürekkep seni arıyor.
Ne zaman bir cümle kursam,
Kelimeler dönüp dolaşıp
Adının gölgesine sığınıyor.

Şiirim sensin...
Ben seni yazmıyorum aslında,
Ben seni yaşıyorum.
Her satırda biraz daha eksiliyorum,
Her mısrada biraz daha çoğalıyorsun.
Ben küçülürken içimde,
Sen koca bir ömür oluyorsun.

Bir akşamın kızıllığında seni gördüm,
Bir yağmur damlasında sesini duydum.
Rüzgâr saçlarını getirdi aklıma,
Gökyüzü gözlerini...
Ve ben,
Doğanın her renginde
Senden bir iz aradım.

Şiirim sensin...
Okuduğum her kitapta eksik kalan cümle,
Dinlediğim her şarkıda içimi sızlatan nakarat,
Geceyi sabaha bağlayan o sessiz bekleyiş sensin.

Bazen bir çayın buharında oturdun karşıma.
Hiç konuşmadın.
Ben de konuşmadım.
Çünkü bazı sevgiler
Sessizliğin dilini bilir.
Bazı aşklar
Bakışlarla yazılır.

İnsan derdini herkese anlatamaz.
Ben de anlatamadım.
O yüzden seni şiir yaptım.
Acımı dizelere emanet ettim.
Hasretimi mısralara bıraktım.
Yalnızlığımı satır aralarına gizledim.

Kim okusa kendinden bir parça buldu.
Kim dinlese kendi yarasını hatırladı.
Oysa ben,
Sadece seni yazmıştım.

Şiirim sensin...
Bahar sensin,
Sonbahar sensin.
Yağan yağmur,
Esen rüzgâr,
Geceyi delen yıldız,
Sabaha umut taşıyan güneş sensin.

Bir ömür anlatsam bitmezsin.
Çünkü sen,
Bir kelime değil,
Bir kitap kadar derinsin.

Bazen seni unuttum sandım.
Kalemi elime alınca yanıldığımı anladım.
İlk kelime yine sen oldun.
Son nokta yine sana vardı.

Demek ki bazı insanlar unutulmazmış.
Bazı isimler
Kalpten silinmezmiş.
Sadece acısı zamanla sessizleşirmiş.

Şiirim sensin...
Yazdığım her dizede nefesin var.
Kurduğum her cümlede özlemin var.
Ben senden vazgeçmeyi öğrensem bile,
Kalemim senden vazgeçmeyi öğrenemedi.

Belki bir gün bu şiirler kaybolur.
Defterler eskir,
Mürekkep solar,
Sayfalar sararır.

Ama sana yazılan sevda,
Yüreğimin en derin yerinde
İlk günkü gibi yaşamaya devam eder.

Çünkü sen,
Bir aşkın adı olmaktan öte,
Kalemimin kaderi oldun.

Ve ben anladım ki...

Şairler ilhamını gökyüzünden değil,
Kalplerinde taşıdıkları eksiklerden alırmış.

Benim eksiğim sendin.
Benim en güzel cümlem sendin.
Benim suskunluğum,
Benim hasretim,
Benim duam sendin.

Bu yüzden hangi şiiri yazarsam yazayım,
Hangi yola çıkarsam çıkayım,
Hangi mevsimi yaşarsam yaşayım...

Sonunda yine sana varıyorum.

Çünkü sen bir insan olmanın ötesinde,
Kalemimin mürekkebi,
Yüreğimin sesi,
Ömrümün en uzun şiirisin.

Şiirim sensin...
Ve ben,
Ömrüm yettiğince
Seni yazmaya devam edeceğim.

— DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz