Şehit oldu askerim

ŞEHİT OLDU ASKERİM

Bugün bir haber düştü yüreğime...
Gökyüzü sustu,
Rüzgâr sustu,
Kuşlar bile kanat çırpmayı unuttu.

Bir ana ağladı...
Bir baba sustu...
Bir kardeşin omzu çöktü.
Bir yavrunun gözleri kapıya takılı kaldı.

Çünkü...

Şehit oldu askerim.

Al bayrağa sarıldı bedenin.
Ama adın,
Bu toprağın her karışına
Şeref diye yazıldı.

Sen giderken ardına dönmedin.
Vatan dedin...
Millet dedin...
Ezan susmasın,
Bayrak inmesin diye
Canını gözünü kırpmadan verdin.

Senin cebinde belki annenin duası vardı.
Belki babanın nasihati...
Belki sevdiğinin resmi...
Belki de dönünce kurulacak hayaller...

Ama kader,
Sana şehadet kapısını açtı.

Şimdi bir annenin yüreği yanıyor.
Ocağında ateş değil,
Hasret tütüyor.

Bir baba,
Gözyaşını içine akıtıyor.
"Vatan sağ olsun..." diyor.
Ama o sözün içinde
Bin ömürlük acı saklı.

Bir kardeş,
Ağabeyinin sesini arıyor.
Bir evlat,
Babasının sıcak elini özlüyor.

Ve sen...

Toprağın altında değil,
Bir milletin yüreğinde yaşıyorsun.

Çünkü şehitler ölmez.

Onlar,
Her dalgalanan bayrakta,
Her okunan ezanda,
Her özgür nefeste yaşamaya devam eder.

Ey yiğit asker...

Senin yürüdüğün yolları
Artık dualar süslüyor.

Üniforman emanet oldu vatana,
Hatıran emanet oldu millete.

Sen gittin belki...

Ama cesaretin kaldı.

Fedakârlığın kaldı.

Şerefin kaldı.

Bir çocuğun dilinde kahraman oldun,
Bir annenin duasında cennet oldun.

Ey şehidim...

Bu millet seni unutmaz.

Çünkü sen,

Toprak uğruna toprağa düşmedin sadece...

Bir milletin geleceğini ayakta tuttun.

Allah mekânını cennet eylesin.

Peygamber Efendimize komşu eylesin.

Geride kalan ailene sabır,
Milletimize metanet versin.

Sen rahat uyu...

Bu bayrak göklerde dalgalandıkça,

Bu ezan minarelerden yükseldikçe,

Adın da,

Hatıran da,

Dualarımızda yaşamaya devam edecek.

Ruhun şad, mekânın cennet olsun, yiğit asker...

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ