Seyl-i Mecbûr Şiiri - İbrahim Elcioglu

Yüzün bir âfettir, gönle kaht-u galâ oldu;
Gönlüne giden menderesler akmâz oldu.

Nazârında hicran lütuftur herhal;
Ey gönül, bakının cenub güneş almâz oldu.

Ben ki gönül atlasında zâyî bir seyyah;
Kutbum şaşırdı, pusulam semti göstermêz oldu.

Sen ki Nâ-yâb Kümâş-ı Hind, Râh-ı İpek sarp bir geçit;
Eşkıyâ hükmetti yola, kervanlar geçmêz oldu.

Geçilmez denen Sînâ’da bana da var mıdır yağmur?
O gülüşün, sahrâda bir serâb oldu.

Ben ki kutupta eriyen bir buzulum aşkından;
Âteş-i hicrânım, gönlümün koruna har oldu.

Beste dilimi bu zülfün âşeka-yı hârdâr;
Aşk-ı hâzânımda üstüme bir katre damlamâz oldu.

Gezdin yedi iklimi, ne buldun ey Serfîrâz?
Kader yazdı bu şeb-i hicrânı; kalem gayrı yazmâz oldu.