Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Hicbirşey için yinede teşsekür ederim
Orda durduğuna,
Bana dogru göründüğüne,
Bu içi yağmur bağlamis, böyle bir Günde
Etrafı hüzne boğmaktan ve sokakları ıslatmaktan başka birşey bilmeyen
Amacı ne olursa olsun

Baktım ettim
Ne anladım dersen göğsüme varıp oturduğuna
Ses
Tını
Fısıltı
Sussssss duruşunda zamana indim

Nerden gelirsen gel
Bana varırsın
Bir salkım çiçek gülüşlü yüzünle günçavanlardan
Bir demet koparılmamış iklimin varsa kendi dalında ağarıp kızaran
Hangi mevsimde gelirsen gel bana varırsın
Bir dokunuşluk güneş sıcaklığı varsa koynunda

Divane çağında dertlice tellerde böyle
Ne diyeceğimi bilemiyorum ah dilim dönse büyüsüne kapıldığım hayrana
Açmış yaralı göğsünü gün çavınca döşübağrına aman be aman...!
Yazık olurum demeden
Hiç ürkmeden şıvgından ve korkmadan buzdanayazdan aman be aman...!
Sevgili diye kendi cahil koynunu sığınak etmiş dünya aleme ve sonsuza

Ne bileyim ben
Onu mu saydım, hangi gün hangi yer,
Nerden nereye, nezaman, sebebi kim ve ne....?
Belki..
Çoktan söndü
Tarihinde kandilleri tükenmiş takvimler beni

Çünkü hayat insanla bozulurmuş
Anladık divanelikmiş...
Ay doğunca hani simsiyah dağlar pırıl pırıl yanmaya..
Seher vakti şafak sökünce cıvıldaşan söğütler
Çiğ düşmüş toprağın yükünde mesela arpalar ekinler değirmi değirmen
Her iki yolağzında selvi kavaklar gelin olmuş da

Midyata gittim
Akşamı okurken ulu sessizlik, gölgelerim değdi selamını aldığım çıngırağa
Hayır saatin gönlü avaraydı...
Mezopotamya toprağı dinlendiriyordu gelecekteki güzel baharlara
Midyata gittim ve ne pirinçti derdim
Ne de bulgurdan olmaktı seten değirmenlerini battala verdiğim

İşin yoksa ateşböceği
Eni boyu mamafihten nazari boncuklar düz
Masmavisinden öte turkuaz gerdanlı
İşin yoksa tır parkının oralara hayatı köşeye sıkıştırıp
Sahipsiz karanlığa gülümsemelerin izine
Git git gel

Gördüğün gibi
Ne var ne yok herşey
Bulduğu ışığın arkasından gidiyor
Gördüğün gibi
Işık..
Sevdiğinin ardından

Ne taraftan ne tarafa nezaman ki
Duvarlar fırtınalara asılı pencereleriyle cam çerçevelik
İçinden
Geleni koynunda tutup ayaz eden tren çığlıkları gibi alıp alıp götüren
Ne zaman kisesine sarıldığın rüzgara mahsursun,
Nezaman ki mahsunsun evine konakladığın ay gecesi ışığa