Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bilmezdim yağışlı,çenli olacaq
Qerib gölde üzen sonalı dünyam.
Sanırdım hemişe menli olacaq,
Terk edib getmez ki analı dünyam.

Ben hamıdan göyçek olum,
Güneş rengli çiçek olum.
Arada bir serçe olum,
Deyim:-”Sazım dınqıl-dınqıl”.

Yaman tanış bene yer-göy,

Unudub derdimi güleş olacam,
Qelbine od qoyan ateş olacam.
Yandırıb-yaxacaq güneş olacam,
Dan yeri her seher doğacaq beni.

Günlerim ac olur,ilim ise tox,
“Öyredim”az olur,”bilim”ise çox.
Gözlerim “he”deyir,dilim ise “yox”,
Gözümün sözümden xeberi yoxdur.

Ocağın başından enmek isteyir,

Buz üstünde od-köz durmur,
Üreyimi düz söz vurmur.
Ulduzumuz heç göz vurmur,
Qaralıban sönüb daha.

Ayı, günü bölüşmerik,

Seninle son görüş arzularammı,
Ömür vefa eder arzularamı.
Qelbimde defn edib arzularımı,
Yeraltı çay kibi axaram gizlin.

Nedendir üzünde gülüş üşüyür,

Qovuşdiq seninle,
Qonuşduq seninle.
Ben divarın dibinde,
Sen barının üstünde
Ben bir siqaret çekdim,
Sen boğuldun tüstüden.

Söz içinde azmaq çetin,
Yeni şeir yazmaq çetin.
Yazılanı pozmaq çetin,
Elimde sünger dururam.

Şükrün bağlıma dolaşır,

Sen benim eşqimin azadlığında,
Ben senin sevgine mehkum olmuşam.
Sen benim derdimin uzaqlığında,
Hey ezab çekmeye tehkim olmuşam.

Qorxacaq vüsalın gözüyaşlıdır,

Son sözümü söylemeye imkan verin,
Dünya boyda mekan verin.
Ben caniyim,
sevdiyimi terki-dünya qoymuşam.
Ben oğruyum,
üzündeki tebessümü soymuşam.