Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sen benim eşqimin azadlığında,
Ben senin sevgine mehkum olmuşam.
Sen benim derdimin uzaqlığında,
Hey ezab çekmeye tehkim olmuşam.

Qorxacaq vüsalın gözüyaşlıdır,

Könül duyğularımı gözel misralarla
ifade etmek istedim.
Not defteri elime keçdi.
Xettin ortasından başlayıb yazdım:
Do-doğulmaq,
re-rahatlıq,

Yazdı şöhretini öz qanı ile,
Tarixe hekk oldu qem anı ile.
Vetenini qorudu canı ile,
Ebedi bizimle qaldı şehidler.

Şehid oldu hem cavan,hem de qoca,

Qelbime tuşlanan min oxa döndü,
Kederim hey artdı,lap çoxa döndü.
Heçlikde eridi, bir yoxa döndü,
Seninle birlikde qeyb olan iller.

Güneştek zirveden enmeyecekdir,

Sinem üste qonan quşlar,
Her biri qara inciden,
Üreyimi çox inciden
Ağrı-acını denleyin.
Neçe-neçe derd-belanın,
Qarşısın alın,önleyin.

Şirin şeker duza döndü,
Vüsal kara qıza döndü.
Arzularım buza döndü,
Bu,taleyin sırsırası.

Özüne bir tay tapmadın,

Könlümü tek sene e`tibar etsem,
Qelben sevdiyimçün iftihar etsem.
Olmasan,derdinden intihar etsem,
Feleye en böyük e`tiraz olar.

Ayrılıq benimçün acıdan acı,

Sen hele uşaqsan,hele körpesen,
Sen eşqden sevgiye asma körpüsün.
Söyle,bal yuxunda kimi görmüsün,
Noxudun üstünde yatan şahzade,

Özün yatmısan da baxtın oyaqdır,

Zülmetde kederin elinden tutdum,
Aparıb çıxardı hayana beni.
Eh,olub keçeni neden unutdum,
Kaş yatan yaddaşım oyana benim.

Ulduzun üstünde naxşı seçmişim,

ÖLÜME GEDEN

De, ne duydun son anında,
Ölüme geden birisi.
Şermi dolaşdı qanında,
Ölüme geden birisi.