Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ulu Tanrım.özün eşit harayımı,hayımı.
Esirgeme bexte düşen sevinc,fereh payımı.
Qara etme gün işıqlı,bol güneşli yayımı
Ömür boyu ağ ellerim dergahına uzanıb.

Deli ürek Mecnun kimi dere keçir,yal aşır,

Ütülü fikirler qelbimi sıxır,
Herdenbir telimi sığallayır,bax.
Erköyün uşaq tek başıma çıxır,
Decellik ederek cığallayır.bax.

Ne qoruq qorxusu,ne qadağası,

Kimler verdi bada kimi,
Kimler salır yada kimi.
Gözden uzaq ada kimi,
Unuduldum,unuduldum.

Esende Xezri küleyi,

Yene nedir suçlu tek gözaltından süzürsün,
Duzlu göz yaşlarını yanağına düzürsün.
Sen bir anda deyişdin,şöhrete-ada uydun,
Unutdun ezizini,gedib bir yada uydun..

Xeyanete beraet olmayıbdır heç zaman,

Bir anlıq vüsalı kim sese salıb,
Ayrılıq yolunu çox kese salıb.
Elime hesretden bir esa alıb,
Senli günlerimin sorağındayam.

Tanrı qismet etse rastlaşaq bu yaz,

Son görüşe güman vardır,
Bir “elvida”uman vardır.
Eh,ne qeder zaman vardır,
Ay çıxası,gün batası.

Yol üstünü kesse külek,

Bir vaxt yol üstünde gözlerdin beni,
Geldiyin yolları qar alıb indi.
Kederli baxışın közlerdi beni,
Işıqlı güneşim qaralıb indi.

Solaxay ümidler yol azmaqdadır,
Gözlerin onları görecekmidir.
Kederin hesretçün kol qazmaqdadır,
Gören sonunadek dözecekmidir.

Bilirsin,xeyallar serhed tanımır,

Yığılıb dünyanın duracağında,
Odlanıb kelbimin yanacağından,
Qorxaraq qem-saray quracağından,
Köksümü yamanca sıxan ümidler.

Bir zaman könlüme pasiban idi,

Gündüzün gözüne qaranlıq hopur,
Sal daşlar,qayalar zeherden çopur.
Her gün yer titreyir,zelzele qopur,
Zamanın tersine dönen vaxtıdır.

Yeni tehlükeyle üzbeüz beşer,