Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bir vaxt yol üstünde gözlerdin beni,
Geldiyin yolları qar alıb indi.
Kederli baxışın közlerdi beni,
Işıqlı güneşim qaralıb indi.

Yığılıb dünyanın duracağında,
Odlanıb kelbimin yanacağından,
Qorxaraq qem-saray quracağından,
Köksümü yamanca sıxan ümidler.

Bir zaman könlüme pasiban idi,

Ütülü fikirler qelbimi sıxır,
Herdenbir telimi sığallayır,bax.
Erköyün uşaq tek başıma çıxır,
Decellik ederek cığallayır.bax.

Ne qoruq qorxusu,ne qadağası,

Kimler verdi bada kimi,
Kimler salır yada kimi.
Gözden uzaq ada kimi,
Unuduldum,unuduldum.

Esende Xezri küleyi,

Gözden uzaq adam vardı,
Qerq olası qadam vardı.
Dünya boyda odam vardı,
An içinde göz-göz oldu.

Çoxaldıqca qayğılarım,

Camaatı gösterse de deyanet,
Sağlığına veren yox ki zemanet.
Ulu Tanrım,verrem sene emanet,
Qoyma ki apara seller köyümü.

Evvelki yarı yox,yaraşığı yox,

Kölge tek sürünüb yanımca axır,
Duanı-senanı balınca taxır.
Hayana gedirim.dalımca baxır,
Islandım altında göz yağışının.

Bezen sual olub qeddini eyir,

Bu fani dünyanın elinden tutdum,
Aparıb çıxardı haraya beni.
Heqiqet quşunu göye uçurtdum,
Şer,riya aldılar araya beni.

Üstüne keyfli çağ sepe idim,

Benim kimi qoca zaman,
Hesret qaldın taca zaman.
Semadan da uca zaman,
O xoş ilimi neynedin.

Benden tezce küsen külek,

Dalsan bu dünyanın özelliyine,
Düşsen kainatın xezelliyine.
Vurulsan payızın gözelliyine.
Fereh ne olacaq,qem ne olacaq.

Üstüne Tanrının alqışı yağsa,