Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yene de teyyare limanındayam,
Gözümde hesretin, qelbimde adın.
Seninle görüşün gümanındayam,
Bilirim, itidir yaddaşın, yadın.

Sen beni görentek tanıyacaqsan,

Ulu Tanrım.özün eşit harayımı,hayımı.
Esirgeme bexte düşen sevinc,fereh payımı.
Qara etme gün işıqlı,bol güneşli yayımı
Ömür boyu ağ ellerim dergahına uzanıb.

Deli ürek Mecnun kimi dere keçir,yal aşır,

Odda batar,suda yanar,
Röyasından gec oyanar.
Daim al-elvan boyanar,
Ağ telleri kül renginde.

Demezsen yetmiş yaşı var,

Kim serib dereye qem dumanını,
Kim bilir sevginin son ünvanını.
Senin saxta-saxta ehd-peymanını,
Benim laxta-laxta al qanım tutar.

Görürsen.derd yeli bizden ötmemiş,

Yalandan ved verir dünya çoxuna,
Qoşul hamı geden qızıl axına.
Birce addım bele gelme yaxına,
Nahaqdan adıma söz çıxacaqdır.

Ferehim lal olub,heykele dönüb,

Yavaş-yavaş sona yetir heyatım,
Payız,gülsüz xezanına söykenim.
Öz dilimde çağırılsın bayatım,
Allah,derdli ezanına söykenim.

Qelb qalanın qapıları qıfılda,

Beni benden alan Tanrım,beni qaytar geriye,
Belke onda ümidlerim ayaq tuta,yeriye.
Üz çevirib benden getdi uzaqlara ol yarım,
Dözecekmi tufanlara,çovğunlara gül yarım.

Belke bir de gelmeyecek onun sesi-sedası,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Kelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişem ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Qelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişim ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,

Son sözümü söylemeye imkan verin,
Dünya boyda mekan verin.
Ben caniyim,
sevdiyimi terki-dünya qoymuşam.
Ben oğruyum,
üzündeki tebessümü soymuşam.