Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ömrü nurlatmağa parlaq incim yox,
Könlü şurlatmağa bol sevincim yox.
Bele yaşamağa vallah,gücüm yox
Hesretin ebedi kölesiyim ben.

Zirve tek dumana bürünmüşüm ki,

Keder ile barışacaq,
Qüsse ile tanışacaq.
Derd dalımca danışacaq,
Üzümese bem gülecek.

Külek indi verib ara,

Ayağım vüsalın astanasında,
Sıcacıq sevgini gözüm axtarır.
Neden fereh gezir qem libasında,
Üreyim bir parça dözüm axtarır.

Dünyanın kederi başıma vurub

Hesret,hicran doğulubdur bir günde,
Derd dilenir,eyin-başı bir günde.
Nefti azsa.sönecekdir bir gün de,
Mehebbetin çırağını ha yandır.

Süfremize bol nemeti düzdü düz,

Dalğa-dalğa lepelendim,
Çiçek-çiçek sepelendim.
Topraq-topraq tepelendim
Indi kimim,bilmirim ki.

Göz yaşlarım durulsa da,

Derdi qem sapına düzür qayğılar,
Yene beni çep-çep süzür qayğılar.
Sinemin üstünde üzür qayğılar,
Sepelene-sepelene gelirim.

Payızmıyam.baharmıyam,yaymıyam

Durmusan hicranın düz qabağında,
Ezizim,istersen süz qabağında.
Heyat kitabının üz qabığında
Muncuqla işlenmiş neqşini gördüm.

Qeyd olduq hesretiin siyahısında,

Ay bu dağın beyaz qarı
Ay igidin gözel yarıı
Bir anlıq bax bize sarı,
El-obanın Gülenberi.

Bext güzgünü toz almasın,

Bir azca sebr eyle,qızarma ey dan,
Yuxulu ümidim olunar edam.
Ele ozün kimi vefasız sevdan,
Beynimde dolaşır heca şeklinde.

Etiraz eylemek,ezizim,çox gec,

Özüne zil qara libas alıbdır,
Nakamlarçun yeni bir deb salıbdır.
Qelbi qan ağıayır,tenha qalıbdır
Bir vaxtsız sevdanın quludur hesret.

Köhne deyirman tek soğulubdur o,