Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sen idin bir zaman elin qoçağı,
Eh,neden yox oldu gören o çağın.
Evvelki sevgiyle yanmır ocağın,
Gezirsin dünyanı köz sorağında.

Ayrılıq-eşqime qenim tenliyim,

Qem qumunu bir lil bilsem,
Sensiz günü bir il bilsem,
Ne ejdeha,ne iblisem,
Cani-dilden sevin,cinim.

Vüsalını yasaq etme,

Yalandan ved verir dünya çoxuna,
Qoşul hamı geden qızıl axına.
Birce addım bele gelme yaxına,
Nahaqdan adıma söz çıxacaqdır.

Ferehim lal olub,heykele dönüb,

Yavaş-yavaş sona yetir heyatım,
Payız,gülsüz xezanına söykenim.
Öz dilimde çağırılsın bayatım,
Allah,derdli ezanına söykenim.

Qelb qalanın qapıları qıfılda,

Beni benden alan Tanrım,beni qaytar geriye,
Belke onda ümidlerim ayaq tuta,yeriye.
Üz çevirib benden getdi uzaqlara ol yarım,
Dözecekmi tufanlara,çovğunlara gül yarım.

Belke bir de gelmeyecek onun sesi-sedası,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Kelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişem ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,

Yol azan fikirler pünhani qalır,
Kederli könlümü sübhani alır.
Qelbimin qem simi “Ruhani”çalır,
Bir saz havasına köklenmişim ben.

Qorxulu uyğular sele axır ki,

Dönmüşüm lal qonağa,
Tuş gelmişim qınağa.
Hey çekirsin sınağa,
Dünya, senin qemin kem.

Hesretden oxuyarsan,

Dönmüşüm lal qonağa,
Tuş gelmişim qınağa.
Hey çekirsin sınağa,
Dünya, senin qemin kem.

Hesretden oxuyarsan,

Sinem üste qonan quşlar,
Her biri qara inciden,
Üreyimi çox inciden
Ağrı-acını denleyin.
Neçe-neçe derd-belanın,
Qarşısın alın,önleyin.