Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Benim kimi qoca zaman,
Hesret qaldın taca zaman.
Semadan da uca zaman,
O xoş ilimi neynedin.

Benden tezce küsen külek,

Benimçün seçibdir qem zorbasını,
Hey bene içirder derd şorbasını.
Bir vaxt dolu olan söz torbasını,
Ağzını qaytanla büzmüşüm indi.

Axan göz yaşımı heç vaxt silmeyib,

Könül duyğularımı gözel misralarla
ifade etmek istedim.
Not defteri elime keçdi.
Xettin ortasından başlayıb yazdım:
Do-doğulmaq,
re-rahatlıq,

Sen hele uşaqsan,hele körpesen,
Sen eşqden sevgiye asma körpüsün.
Söyle,bal yuxunda kimi görmüsün,
Noxudun üstünde yatan şahzade,

Özün yatmısan da baxtın oyaqdır,

Dünya haqqa sakit,susdur,
Bu “soyqırım”yalan “sos”dur.
Hey deyirler “xalqlar dostdur”,
Adamı qum him aldadır.

Yola az daş düz,ermeni

Itirdim könlümün söz qaşlarını,
Soyuda bilmirə m köz daşlarını.
Benim dalğa-dalğa göz yaşlarımı.
Qırılıb tökülen sim görübdür,sim.

Insanı yaşadan ümidlermidir?

Ömrü nurlatmağa parlaq incim yox,
Könlü şurlatmağa bol sevincim yox.
Bele yaşamağa vallah,gücüm yox
Hesretin ebedi kölesiyim ben.

Zirve tek dumana bürünmüşüm ki,

Keder ile barışacaq,
Qüsse ile tanışacaq.
Derd dalımca danışacaq,
Üzümese bem gülecek.

Külek indi verib ara,

Ayağım vüsalın astanasında,
Sıcacıq sevgini gözüm axtarır.
Neden fereh gezir qem libasında,
Üreyim bir parça dözüm axtarır.

Dünyanın kederi başıma vurub

Hesret,hicran doğulubdur bir günde,
Derd dilenir,eyin-başı bir günde.
Nefti azsa.sönecekdir bir gün de,
Mehebbetin çırağını ha yandır.

Süfremize bol nemeti düzdü düz,