Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Boş qalan xurcunu qaytarmaq üçün,
Nes gelen bürcümü qaytarmaq üçün,
Feleye borcumu qaytarmaq üçün
Hakkımı almağa gelmişim,dünya.

Deyirler yamanca gözügülersen,

Getdin.
Geri dönmek ümidini de götürüb getdin.
Getdin.
Ayaqlarının toxunmadığı,
Alın yazının oxunmadığı bir diyara getdin.
Sen biyara getdin.

Duyğular qelbime olanda hakim,
Tek özüm oluram qem-evde sakin.
Yoxdur üreyimde ne nifret,ne kin,
Acı xatireler yaddan silinib,
Kim yaxşı,kim pisdir,çoxdan bilinib.

Dedim,günahını bağışlayacam,
Qayıt gel ömrüme yeniden benim.
Bomboz heyatını naxışlayacam,
Tapmasın,ezizim, yeni den beni.

Gecenin gözünden güneş boylanır,
Bu ne ağlasığmaz möcüze,Allah.
Yandırıb-yaxacaq ateş boylanır,

“Var” yazılar “ol”üstüne,
Bülbül qonar kol üstüne.
Çıxmışam ağ yol üstüne,
Bu yol burula-burula gedir.

Derdimi danışdım lal axan suya,
Onun artacaqdır çekisi guya.
Qoyma ki naxelef ahımı duya,
Özün ah-zarımı eşit, İlahi.

Ayaqlarım hara gedir,heç özüm de bilmirim ki,
Hicrin qara nişanını ağ alnımdan silmirim ki.
Görürsen ki yaşayıram,sensiz hele ölmürüm ki,
Üz dönderib benden yolun uzaqlara salan eşqim.

Ne ben çıxdım bu döyüşden,ne de ki sen qalib oldun,

Üzüyün barmağa takıncası yok,
Gözümün yaşının akıncası yok.
Bilirim,sana bir sakıncası yok,
Ümidim boylanır güneş yerine.

Axı ben ne dedim dili çürümüş,

Tar ayrılıb, kaman küsüb
Qan ağlayan zaman küsüb.
Küsüb benden, yaman küsüb
Xatireler yaxın durmur.

Quru kalmaz nem önünde,