Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dönmüşüm lal qonağa,
Tuş gelmişim qınağa.
Hey çekirsin sınağa,
Dünya, senin qemin kem.

Hesretden oxuyarsan,

Dostu düşmenden seçmedin,
Günahımdan heç keçmedin.
Qapını döydüm,açmadın
De,hardasan qeder yazan.

Felek,hesed et tabıma,

Zülmetde kederin elinden tutdum,
Aparıb çıxardı hayana beni.
Eh,olub keçeni neden unutdum,
Kaş yatan yaddaşım oyana benim.

Ulduzun üstünde naxşı seçmişim,

Dilim doğma ad püskürer,
Şenliyime şad püskürer.
Içimde bir od püskürer,
Üreyimi tonqal eder.

Ümidlerim daray durar,

Yatağını oğramışım,
Hisse-hisse doğramışım.
Üreyimi bağlamışım,
Derd yatmağa yer axtarır.

Kim deyir ki gülüş udub,

Yene de teyyare limanındayam,
Gözümde hesretin, qelbimde adın.
Seninle görüşün gümanındayam,
Bilirim, itidir yaddaşın, yadın.

Sen beni görentek tanıyacaqsan,

Ulu Tanrım.özün eşit harayımı,hayımı.
Esirgeme bexte düşen sevinc,fereh payımı.
Qara etme gün işıqlı,bol güneşli yayımı
Ömür boyu ağ ellerim dergahına uzanıb.

Deli ürek Mecnun kimi dere keçir,yal aşır,

Odda batar,suda yanar,
Röyasından gec oyanar.
Daim al-elvan boyanar,
Ağ telleri kül renginde.

Demezsen yetmiş yaşı var,

Kim serib dereye qem dumanını,
Kim bilir sevginin son ünvanını.
Senin saxta-saxta ehd-peymanını,
Benim laxta-laxta al qanım tutar.

Görürsen.derd yeli bizden ötmemiş,

Yalandan ved verir dünya çoxuna,
Qoşul hamı geden qızıl axına.
Birce addım bele gelme yaxına,
Nahaqdan adıma söz çıxacaqdır.

Ferehim lal olub,heykele dönüb,