Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gündüzler güneşi yanar eyleyin,
Geceler ulduzu fener eyleyin.
Söhbetin elinden kenar eyleyin,
Sözünse yurdunda itirin beni.

Etirli keçibdir baharım,yazım.

Hayana baxırsan kederdi, qemdi
Alagöz gözelin gözleri nemdi.
Deyişik salmışam yene de semti,
Üz tutuban Şimal-Qerbe gedirim.

Seven könül sevdiyinden nurlanar,

Boş qalan xurcunu qaytarmaq üçün,
Nes gelen bürcümü qaytarmaq üçün,
Feleye borcumu qaytarmaq üçün
Hakkımı almağa gelmişim,dünya.

Deyirler yamanca gözügülersen,

Gecenin gözünden güneş boylanır,
Bu ne ağlasığmaz möcüze,Allah.
Yandırıb-yaxacaq ateş boylanır,

“Var” yazılar “ol”üstüne,
Bülbül qonar kol üstüne.
Çıxmışam ağ yol üstüne,
Bu yol burula-burula gedir.

Getdin.
Geri dönmek ümidini de götürüb getdin.
Getdin.
Ayaqlarının toxunmadığı,
Alın yazının oxunmadığı bir diyara getdin.
Sen biyara getdin.

Vüsalın qapısın bağlımı gördün,
Dünyanı qaralı-ağlımı gördün.
Mehebbet-efsane nağlımı gördün,
Onçun gözlerinde yaş gilelendi.

Bir zaman uymuşdun şöhrete,ada

Derdimi danışdım lal axan suya,
Onun artacaqdır çekisi guya.
Qoyma ki naxelef ahımı duya,
Özün ah-zarımı eşit, İlahi.

Ayaqlarım hara gedir,heç özüm de bilmirim ki,
Hicrin qara nişanını ağ alnımdan silmirim ki.
Görürsen ki yaşayıram,sensiz hele ölmürüm ki,
Üz dönderib benden yolun uzaqlara salan eşqim.

Ne ben çıxdım bu döyüşden,ne de ki sen qalib oldun,

Üzüyün barmağa takıncası yok,
Gözümün yaşının akıncası yok.
Bilirim,sana bir sakıncası yok,
Ümidim boylanır güneş yerine.

Axı ben ne dedim dili çürümüş,