Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Esrin yarısını geride qoyduq,
Qarşıda gözleyir imtahan bizi.
Çetin ki söyleyek: dünyadan doyduq
Üyüdür den kimi deyirman bizi.

Tekce ona möhtacam,
Tüstülensin daş bacam.
Yene ac oğlu acam,
Ele söz yeyirim ben.

Hissemin selemini,

Yel çağlar qarı-qarı,
Gül bağlar sarı-sarı.
Kim ağlar zarı-zarı,
Ölmün bu şer vaxtında.

Qemin izi üstünde,

Yene çalxalanır mavi denizim,
Artır günü-günden telde den izi.
Qaçıb,yaman qaçıb betim,benizim
Qara qardaş olan dümağ olubdur..

Avandı görünmez şekilmişim ben,

Başım altda qoyub söz balıncını,
Yaramı astaca soydu hesretin.
Saplayıb qelbime qem qılıncını,
Ele içimdence oydu hesretin.

Yolunu gizlice burdan salıbmış,

Sevgimiz tez biten bir dram oldu,
Baş rolu oynadın nece ürekle.
Tamaşan kederli xatirem oldu,
Boş yerde ev qursan,uçar külekle.

Sen getdin,elimde ebedi qaldı,

DUYĞULARIM

Sevgimiz tez biten bir dram oldu,
Baş rolu oynadın nece ürekle.
Tamaşan kederli xatirem oldu,
Boş yerde ev qursan, uçar külekle.

Ele qorxmuşum ki ayrılıqdan ben,
Bin il de görmesem yadıma düşmez.
Ele baxmışım ki ayrılığa ben,
Kölgesi bir daha adıma düşmez.

Yaman kövrelmişim,yaman bu axşam

Üreyine düşüb,nedi
Vüsal gülü üşütmedi
Sen ki beni eşitmedin,
Ye hesretin köteyini.

Nedir yene yoxdur kefin,

Denizden incini alasan gerek,
Tufandan gücünü alasan gerek.
Vaxtında öcünü alasan gerek,
“Qisas qiyamete qalmaz”-dediler.

Bağbana şirindir yalnız öz barı,