Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yamanın yürüşü selib,
Yaxşının yuxusu gelib.
Qaranlığın bağrın delib,
Günün elini sıxmışam.

Göreceyi yalnız budu,

Bu dağ benim qoca babam,
Üzü-gözü qırış-qırış.
Burada yurd salıb obam,
Gezim onu qarış-qarış.

Her qırışı bulaq yolu,

Görüşüm şenliyin camaatıyla,
Bir söhbet eyleyim salamatıyla.
O qeder yol gedib sema atıyla,
Üz-gözü palçığa bulaşıb,düşüb.

Neden öz güzarın salıbdı göyden,

Qelb otağı qem ehengli,
Könül notu derd ahengli.
Al gülleri güneş rengli,
Göz çekmem nar ağacından.

Göyden qar tekin elenme,

Acı hesret qelb evinden qovular,
Hicran özü külek ile sovular.
Atası-anası mermer yonulan
Tez qayıt, gözünün yaşına dönüm.

Qaralan dünyamı gündüz eyle sen,

Parıldayan inci dürrüm,
Sade qaş oldu,qaş oldu.
Daim gizli qalan sirrim
Neden faş oldu,faş oldu.

Telim darar bir serin meh,

Gülüm,oxuduğun derdliyin kibin,
Bunca qelb ağrıdan sertliyin kibin.
Deyen insanlığın,merdliyin kibi
Xeyali sevgin de kök altındadır.

Yerin qayğısını indiden çekin,

Bu fani dünyanın elinden tutdum,
Aparıb çıxardı haraya beni.
Heqiqet quşunu göye uçurtdum,
Şer,riya aldılar araya beni.

Üstüne keyfli çağ sepe idim,

Dalsan bu dünyanın özelliyine,
Düşsen kainatın xezelliyine.
Vurulsan payızın gözelliyine.
Fereh ne olacaq,qem ne olacaq.

Üstüne Tanrının alqışı yağsa,

Gözden uzaq adam vardı,
Qerq olası qadam vardı.
Dünya boyda odam vardı,
An içinde göz-göz oldu.

Çoxaldıqca qayğılarım,