Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sevgimiz tez biten bir dram oldu,
Baş rolu oynadın nece ürekle.
Tamaşan kederli xatirem oldu,
Boş yerde ev qursan,uçar külekle.

Sen getdin,elimde ebedi qaldı,

DUYĞULARIM

Sevgimiz tez biten bir dram oldu,
Baş rolu oynadın nece ürekle.
Tamaşan kederli xatirem oldu,
Boş yerde ev qursan, uçar külekle.

Ele qorxmuşum ki ayrılıqdan ben,
Bin il de görmesem yadıma düşmez.
Ele baxmışım ki ayrılığa ben,
Kölgesi bir daha adıma düşmez.

Yaman kövrelmişim,yaman bu axşam

Derdimi danışdım lal axan suya,
Onun artacaqdır çekisi guya.
Qoyma ki naxelef ahımı duya,
Özün ah-zarımı eşit, İlahi.

Camaatı gösterse de deyanet,
Sağlığına veren yox ki zemanet.
Ulu Tanrım,verrem sene emanet,
Qoyma ki apara seller köyümü.

Evvelki yarı yox,yaraşığı yox,

Itirdim könlümün söz qaşlarını,
Soyuda bilmirə m köz daşlarını.
Benim dalğa-dalğa göz yaşlarımı.
Qırılıb tökülen sim görübdür,sim.

Insanı yaşadan ümidlermidir?

Bu fani dünyanın elinden tutdum,
Aparıb çıxardı haraya beni.
Heqiqet quşunu göye uçurtdum,
Şer,riya aldılar araya beni.

Üstüne keyfli çağ sepe idim,

Dalsan bu dünyanın özelliyine,
Düşsen kainatın xezelliyine.
Vurulsan payızın gözelliyine.
Fereh ne olacaq,qem ne olacaq.

Üstüne Tanrının alqışı yağsa,

Benim kimi qoca zaman,
Hesret qaldın taca zaman.
Semadan da uca zaman,
O xoş ilimi neynedin.

Benden tezce küsen külek,

Gözden uzaq adam vardı,
Qerq olası qadam vardı.
Dünya boyda odam vardı,
An içinde göz-göz oldu.

Çoxaldıqca qayğılarım,