Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ayaqlarım hara gedir,heç özüm de bilmirim ki,
Hicrin qara nişanını ağ alnımdan silmirim ki.
Görürsen ki yaşayıram,sensiz hele ölmürüm ki,
Üz dönderib benden yolun uzaqlara salan eşqim.

Ne ben çıxdım bu döyüşden,ne de ki sen qalib oldun,

Üzüyün barmağa takıncası yok,
Gözümün yaşının akıncası yok.
Bilirim,sana bir sakıncası yok,
Ümidim boylanır güneş yerine.

Axı ben ne dedim dili çürümüş,

Tar ayrılıb, kaman küsüb
Qan ağlayan zaman küsüb.
Küsüb benden, yaman küsüb
Xatireler yaxın durmur.

Quru kalmaz nem önünde,

Xar ne bilir sema nedir,
Külek nedir,seba nedir.
Üzü dönsün zemanenin
Vesli qara qul eyledi.

Könlüme şeir,nesr düşüb

Beni gel sen eyleme özüne heyran,ey Mecnun.
Benim sevgimle olmaz virane seyran,ey Mecnun.
Senin tek nakamları bu dünyada çox görmüşüm,
Rastına çıxıbmı heç ben teki ceyran,ey Mecnun.

Görüşsek bağlanarmı qırılmayan ehdi-peyman,

Yel sehradan getirib,
Daş üstde gül bitirib.
Göy üzünde itirib,
Yer altında gez beni.

Hesret girmez, ayıqdır,

Bax Arazın liline,
Suyla axan gülüne.
Dünyanı qan gölüne,
Dönderme gel, ezizim.

Ay yolumu pusanım,

Yene de”Sensiz”i qoyub,
Telimde den izi qoyub.
Xezer tek denizi qoyub,
Göz yaşımda çimen felek.

Qem üstüme qanad gerib,

Duyğular qelbime olanda hakim,
Tek özüm oluram qem-evde sakin.
Yoxdur üreyimde ne nifret,ne kin,
Acı xatireler yaddan silinib,
Kim yaxşı,kim pisdir,çoxdan bilinib.

Dedim,günahını bağışlayacam,
Qayıt gel ömrüme yeniden benim.
Bomboz heyatını naxışlayacam,
Tapmasın,ezizim, yeni den beni.