Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yene çalxalanır mavi denizim,
Artır günü-günden telde den izi.
Qaçıb,yaman qaçıb betim,benizim
Qara qardaş olan dümağ olubdur..

Avandı görünmez şekilmişim ben,

Başım altda qoyub söz balıncını,
Yaramı astaca soydu hesretin.
Saplayıb qelbime qem qılıncını,
Ele içimdence oydu hesretin.

Yolunu gizlice burdan salıbmış,

Sevgimiz tez biten bir dram oldu,
Baş rolu oynadın nece ürekle.
Tamaşan kederli xatirem oldu,
Boş yerde ev qursan,uçar külekle.

Sen getdin,elimde ebedi qaldı,

DUYĞULARIM

Sevgimiz tez biten bir dram oldu,
Baş rolu oynadın nece ürekle.
Tamaşan kederli xatirem oldu,
Boş yerde ev qursan, uçar külekle.

Ele qorxmuşum ki ayrılıqdan ben,
Bin il de görmesem yadıma düşmez.
Ele baxmışım ki ayrılığa ben,
Kölgesi bir daha adıma düşmez.

Yaman kövrelmişim,yaman bu axşam

Üreyine düşüb,nedi
Vüsal gülü üşütmedi
Sen ki beni eşitmedin,
Ye hesretin köteyini.

Nedir yene yoxdur kefin,

Denizden incini alasan gerek,
Tufandan gücünü alasan gerek.
Vaxtında öcünü alasan gerek,
“Qisas qiyamete qalmaz”-dediler.

Bağbana şirindir yalnız öz barı,

Beni göyde defn eyleyin:
buludların arasında.
Öz yerimi tapım göyün
Gözlerinin qarasında.
Beni göyde defn eyleyin,
Yerde olub-keçeni görüm.

Felek benle çıxar qohum,
Çün tanışdır ona ahım.
Bedenimden çıxan ruhum,
De,hardasan,de hardasan.

Duyğularım ülvileşer,

Hele ki geceler işığım yanır,
Unutmur dost-tanış arayıb anır,
Sevdiyim qelbinin sultanı sanır.
Zirvesi bembeyaz çalmalı dağam.
Demek yaşayıram,ben hele sağam.