Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yazdı şöhretini öz qanı ile,
Tarixe hekk oldu qem anı ile.
Vetenini qorudu canı ile,
Ebedi bizimle qaldı şehidler.

Şehid oldu hem cavan,hem de qoca,

Seni sözlerimin xarasındaca,
Seni közlerimin arasındaca,
Seni gözlerimin qarasındaca
Defn etmek istedim,alınmadımı.

Elalar görübdür sefalı könlün,

Şirin şeker duza döndü,
Vüsal kara qıza döndü.
Arzularım buza döndü,
Bu,taleyin sırsırası.

Özüne bir tay tapmadın,

Könlümü tek sene e`tibar etsem,
Qelben sevdiyimçün iftihar etsem.
Olmasan,derdinden intihar etsem,
Feleye en böyük e`tiraz olar.

Ayrılıq benimçün acıdan acı,

ÖLÜME GEDEN

De, ne duydun son anında,
Ölüme geden birisi.
Şermi dolaşdı qanında,
Ölüme geden birisi.

Zülmetde kederin elinden tutdum,
Aparıb çıxardı hayana beni.
Eh,olub keçeni neden unutdum,
Kaş yatan yaddaşım oyana benim.

Ulduzun üstünde naxşı seçmişim,

Dostu düşmenden seçmedin,
Günahımdan heç keçmedin.
Qapını döydüm,açmadın
De,hardasan qeder yazan.

Felek,hesed et tabıma,

Daha xoş xeyala az-az dalıram,
Qüsseden kedere körpü salıram.
Sen yada düşende donub qalıram,
Yeriye bilmeyir şeir köhlenim.

Dünyanın qemini qelbde tek daşı,

Bizim eller merd erenler mekanı,
Namerd ile oynamazlar çövkanı.
Bağlanmaz ki şeir-senet dükanı,
Yatma,qeflet yuxusundan oyan,yar.
Beni sensiz,seni mensiz qoyan var.

Bu gece üstüme gelir dalğalar,
Islandım altundan soyuq baxışın.
Bu gece tüstüme gülür qovğalar,
Paslandım altında qarın,yağışın.