Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Sahile çırpılan dalğalar kimi,
Könlümde çırpınan qovğalar kimi,
Qar,tufan gözleyen qarğalar kimi,
Yalançı duyğular dalaşa qalıb.

Vüsalın evini yıkıb gedibler,

Dayanıb zamanın güzgüsü altda,
Xatiren asılıb dar ağacından.
Çekilib yamanın cizgisi altdan,
Çiçekler bitmeyir xar ağacında.

Her gece sensizlik qapımı döyür,

Elleri göyçekler döysün qoy beni,
Al güller.çiçekler öysün qoy beni.
O diller-dilçekler söysün qoy beni,
Bu da çox az olar ben şuluq üçün.

Düzengah çöllerde tepelenirim,

Indi ben seninçün özge,yadam da
Dilin dönmediyi soyuq adam da.
Neden birotaqlı könül odamda,
Ayrılıq daimi kiraye qalır.

Görüşe herbçi tek geyib gedirsin,

Sen idin igidim,sendin qoçağım,
Hardadır gencliyin,senin o çağın.
Istedim yeniden yansın ocağın,
Odumu közüne qurban eyledim.

Ardımca telesen izlerin gülmür,

Iller yaş artırar yaşının üste,
Bir daş da artıtrar daşının üste.
Özgesin axtarma,başının üstde,
Allahın hemişe penahın olar.

Qorusun sevgini ilahi qüdret,

Yolumun üstünde bir qerib mezar,
Sakitce boylanır etrafa sarı.
Etmeyir kimseden heç giley-güzar,
Baş çekek arada biz ona barı.

Amansız davaya şahid oldu o,

QIZIL BALIĞIN NAĞILI

Gözlerim dünyanın mey güzarında,
Ruhum serxoş oldu,göyüne çatdı.
Bir gün de ayılıb dan qızaranda,
Torumu xeyalın gölüne atdım.

Yox evvelki ateşin herareti,
Odu sönüb, közü qalıb Sevincin.
Qalmayıbdır cavanlıq mehareti,
Yalnız quru sözü qalıb Sevincin.

Gencliyinde gözeldi,mesti-nigar,

Ben sene çox şeir hesr eylemişim,
Billim,oxumağa vaxtın olmayıb.
Aşkını kelbimde hebs eylemişim,
Oturub-durmağa taxtı olmayıb.

Bu sevda ömrümün son duracağı,